white T-shirts

last entry (?)

2011-12-24T02:28:00.000-08:00

if i had to leave today:

i want to let you know that i love you. my love is always true
forgive me from all the mistakes i've done to upset you, to fail you
thank you for everything
live well
live fruitfully
help others in need
do not let bad things to happen to you or to others
don't forget me on my birthday
love your loved ones even more. cherish every moment
family should always comes first

most of all, to anyone who will read this someday. i am always here for you. my concerns still lives within everything around you for you.

this goes to everyone of you.

my head suddenly aches... i can't bear it.

that night with candy

2011-12-06T22:08:00.000-08:00

yup, that night when i was drank and sober. when i escape the drinking table just to see facebook and my phone. i told you i have something to tell you. i really want to tell you that but i just can't. it is common that you'll ask me what was it, that you should know, or else you'll get mad at me. i really don't want to tell because i know it's not the right time yet. i am only on an ecstatic setting that everything down to my subconscious are flying out of my mind and out of my mouth. that's a pretty clumsy night. but like i said, i never lie. all of those are all true. but i did not tell you everything. because those things are something you don't want to know. i just said it to content you. what i have said is only a part, but barely half of everything. when you read this, and ask me again, i think i'll just let you get mad and ignore me than telling you what really is.

it is too early to tell. but there are things i'm happy about. i can not stand not talking to you. i can't hold on to grudge for a longer time, and i am vulnerable when i have more alcohol than i can take. you might find it funny and entertaining, but it cost me me everything that i've been keeping since i know you.

well, that night was awesome! thanks

worked

2011-12-02T06:18:00.000-08:00

i am afraid it is over now. blogging really works and i am done with this for now. internally i have fixed everything and i can't believe that i am smiling at this moment. i am happy, i got now my pace back.looking forward for tomorrow! thank you blog you absorbed everything from me. keep it first i might want to get it back someday..till then

blangko

2011-11-29T00:03:00.000-08:00

wala akong maisip na pwedeng ibahagi. dahil salamat sa yo blog, naiibsan ang nararamdaman at dinadala mo akong muli sa reyalidad. hayaan mo, sa pagkawala ko bukas, mapupunan ulit kita ng mga masasaya (sana) and kwelang kwento mula sa mga adventures ko.

wall paper

2011-11-28T01:09:00.000-08:00

ano kaya ang feeling na ang larawan mo ay wall paper ng cellphone, ng desktop at kung ano pa dyan? kasi ginawa na kitang wallpaper. di ko alam..ang alam ko lang, para magsawa ako sa mukha mo at mapalitan na kita. kaso matiisin ako eh, hindi ako nagsasawa. kaya swerte mo.

early monday smile

2011-11-27T17:15:00.000-08:00

my mom, asked me to send something thru LBC. when she left, i saw that she left her phone at home. so i hurried out and drove my way to catch her up before she arrives at school. but woah!! it's less than 3 minutes that passed and she's about 2kms away already. nanay, drives fast for a principal. hahaha. so i went back to town to send this folder to lbc.

since lbc is like a second home to me, only with lots of money in it, relax lang ako. madaming nakapila dun. i was a bit surprised dahil daming chicks dun sa lbc conuter. and two of my cousins. since it had been a routine, they already know what i'll do. sabi nila. "mahirap talaga ang maging taga San Roque" she's right, kaya sumagot ako ng "oo nga eh. kaya nga ibabalik namin sa dati". there

these new girls processed my transaction and i thanked them with a smile, in a very deep voice. para pampapogi. gandang umaga!

linya

2011-11-26T21:59:00.000-08:00

Sabi nila kasi libre lang mangarap.
Libre ka ba?
Ikaw kasi ang pangarap ko eh

nocturnal

2011-11-26T19:58:00.000-08:00

my day always starts at night. kaya kahit malalim na ang gabi hindi parin natatablan ng antok dahil nagsisimula pa lamang ang araw. ngayon, nalaman mo na kung paano ka nagkaroon ng pangalang ganyan, wala na akong iba pang maitatago sayo.

teka teka lang! hindi ko pa rin masabi ng buong buo ang dapat na sasabihin.. kahit blog ko 'to, kahit ako na ang nagsusulat. kahit walang bumabasa nito.

naging makabuluhan ang gabi ko. masayang kwentuhan sa pagitan ng telepono at malikhaing imahinasyon na nagbibigay buhay sa bawat salitang sinasambit. hindi ako umaasa, wala akong ibang nais. kundi ikaw lang. at isang mahimbing na pagpikit ng mga mata na walang iba ang huling nakita kundi ikaw.

sa loob ng puso pilit pinupuno kahit umaapaw na, hindi mapakali, hindi umaakma sa dapat na pinipintig. hindi tumitigil sa pagpintig, pero hindi alam kung ano ang ibig sabihin. kung mga salita lamang ang bawat tibok ng puso, malamang, nauutal na ito. sapagkat may bagong salita na gustong tutunan bigkasin ngunit parang isang dayuhang salita, kayang sambitin, ngunit hindi mawari ang kahulugan.

sa bawat malalalim na katanungang pinapasa, isang sagot na totoo, ngunit maaaring huling sagot depende sa batayan. sa ngayon, kuntento na muna ang lahat sa ganito.. ngunit hanggang kaylaN? hanggang magsawa sa pagiging ganito? ngunit malimit akong magsawa. at sa sitwasyon kasalukuyan. hindi ko ninanais magsawa. ang BIlin ay sana ang bawat kathang isip na nabubuo ay nahahawakan, naririnig, nararamdaman na lahat ay pawang katotohanan na.

anonymously for you

2011-11-25T17:04:00.000-08:00

Hindi ko naiintindihan ang nararamdaman.
Maaaring ikaw lang ang may alam. Para kasing gusto kong isigaw, pero di mo naman maririnig, di mo mapapansin dahil meron nang bumubulong sa iyo at merong tumatakip sa pandinig ko. Pero hindi ko rin naiintindi han kung bakit kahit nakapikit, para akong nakadilat at nakatingin lang sayo.. hindi maaari, hindi pwede, siguro, sana hindi sa ngayon, kundi sa susunod na pagkakataon. Sana mali ako, sana ako lang to, dahil magiging napakalaking problema. Akala ko ako ang manghuhuli, ako pala ang nahuli.

suplado

2011-11-25T17:03:00.000-08:00

They say so. Ang unang opinion agad na sinasabi nila kapag ako ay nakilala nila. Wala naman akong hinanaing sa kanilang opinion dahil siguro, totoo nga naman na ako ay suplado. Bakit? Kasi sa tuwing may kinakausap akong tao, iniisip ko agad kung ano ang maaaring tinutumbok ng paguusap naming. At likas sa ugali ko na ibahin ang ninanais nilang resulta. Na hindi nila makukuha ang inaasahang kasagutan. Palagay ko doon ako nagiging suplado sa iba. Hindi ko intensyon na makitungo ng hindi maganda, o manakit ng damdamin. Intensyon ko lamang ang maging suplado.

Bakit pa. kasi sabi nila masyado daw akong mabait, magpakita naman daw ako ng kaunting suplado. Ginawa ko naman. Pero di ko alam kung suplado nga akom, at hindi ko rin alam kung mabait nga ako..

Nauubusan na ako ng mga ideya na ibabahagi. Ang damit na ‘to ay produkto ng malalim na pagmumuni muni tungkol dito. Pero gusto ko to. Lalabhan ko muna.

succession

2011-11-25T17:02:00.000-08:00

Well, the first of the continuous post entry. The only reason I have to write here is that I don’t have a diary. And besides writing it in here is a indispensable and helpful when reminiscing is a comfort later on. I intended to finally after years of attempting, to finally blog everyday taking back what facebook bribed me before.

May nakausap ako kanina. She said that I am becoming a feeler. Thinking how others feel that favors mine. Sabi ko, alam ko. Pero gusto ko ang feeling. Feeling na feel ko na feel niya rin ako. Huh? Sabi extremist na ako. In what way tanong niya. In this way, kahit na medyo lame and hindi naman extreme and scene para sa kanila pero para sa akin, these things are beyond what I thought I can do. but it satisfies e momentarily, and the abrupt feeling is urging me to make it continuous!.

Ang totoo I don’t know why I am saying this. I know and you should know that there are a lot of things behind this. I just can’t say it. At least not on my first post entry. Maybe not now.

i update

2011-11-25T01:16:00.000-08:00

paunang bungad.makailang beses ko ba sinasabi sayo na iuupdate na kita pero ngayon lang ulit kita pupunuan ng mga alaalang maarari kong makalimutan ngunit magugunita pag binasa kitang muli. wala kasi akong mahanap na diary na umaakma sa mga panuntunan ko, maliban pa roon, sadyang mahal ang diary..

diary? oo dahil, masayang magsulat sa diary. pero masaya ding magtype ng mga letters upang gawing makabuluhan ang bawat letra pag pinagsama-sama silang lahat....

this time

2011-03-26T06:39:00.000-07:00

this time. it is my fault for making us into this. i get all the mistakes and nothing's wrong with you. it is very hard for me to say that i love you. because i know it is not enough now. i am sorry for all that is happening. but i will always be concerned with you. i want you to be more than happy. i will accept all of your decisions how hurtful it will be. just do everything that can make you smile deep inside. even if it means leaving me and forgetting me, as long as you are happy i will accept it. it will hurt but i will take it. as long as you get what you really could have ever since.

inside, i still have strong feelings for you. you take almost all of my emotions inside me which is entirely who i am. a man filled with emotions. it really hurts me knowing that i am hurting you. i don't know what to do because it is not enough compared from what you did to me. i am sorry that i hurt you. i am sorry that i am not making you happy now. i want to be your source of happiness but now i am giving you hurt. i don't want to make promises now. what ever your decision after these things. i will accept it. as long as it will make you happy.

ang damgo ko kabii

2011-03-13T04:02:00.000-07:00

ang panaginip ko kagabi. kagabi ay ang ika tatlong gabi na naginuman kami ng tatay ko at kapatid ko na kami lang. ang tinira ko ay Mucho King ang sa kanila isang lapad ng Tanduay.

nakatulog ako sa kalasingan ng hindi sinasadya. pag sapit ng 2:30 ng umaga kanina, nagising ako bigla dahil sa isang masamang panaginip. hindi ko mawari kung bakit iyon ang napaniginipan ko. bago ako pumikit ulit, sinulat ko sa cellphone ko ang key points na nasa panaginip ko. ginawa ko iyon dahil alam ko na makakalimutan ko iyon kinaumagahan. at ito ang nakasave sa cellphone ko.

leeg. manila day. inagaw. assassination.

dahil dyan naidugtong dugtong ang mga nangyari sa panaginip ko.

ako daw ay isang representative ng Manila. di ko alam kung sa papogian yun.hehe. may mga pinapatay sa Manila sa pamamagitan ng paglaslas sa leeg ng isang kriminal. ang mission pala ng kriminal ay agawin ang pwesto ko bilang representative ng Manila pagsapit ng Manila Day. nagkamali ang assassin ng pinatay kaya nakaligtas ako at ang leeg ko. di ko alam kung bakit ganito ang naging panaginip ko.

test blog entry lang to.

facebook mayhem

2011-03-11T19:02:00.000-08:00

nakakahiya mang aminin pero dahil sa facebook hindi na ako nakakablog ulit. bandang huli narealize ko na may limit ang pagexpress ng opinion o ano pa man sa facebook. sa status post, may limit ang characters. pictures, chat at message lang naman ang facebook. people waste their time stalking someone else's profile. stare at their pictures, make gossips from their posts and comments. i felt i just can't express everything on facebook. pero para aadvertise to, kailangan ko pa rin ng facebook.hehe.. susubukan ko na magisip ng pwedeng isulat from this day on.

the rising

2010-06-09T08:23:00.000-07:00

i am planning to pursue this blog, my blog from this day on.. i got lots of activities for this month that is worth blogging. and i hope i can still, write back the past achieved goals i've had. hopefully, this is just the jumpstart after quite a year.. damn you facebook.com, but i am going to use you spread my blog out.

read you later

things happen for a reason

2009-04-08T21:47:00.000-07:00

Naalala ko noon, nakwento ko na ata ito. Nagkaroon ng vehicular accident ang isang tao. I cleaned her wounds, abrasions and dried blood. She was quite shocked about what had happened. Nung nahimasmasan, nasabi niya na kaya siguro nakaligtas siya sa possible death dahil may mga gagawin pa siguro siya. Sa kakulitan ko, nasabi ko din na worth nga siguro itong pagkasemplang niya. Tiningnan niya ako ng masama at tinanong kung bakit ko naman nasabi yun. Sabi ko kasi sabi niya baka may misyon pa siya sa mundong ito. So okay na iyon.

Later I knew na ang babae pala na iyon ay ala-alalay ng tatay ko, nung bata pa siya. Nadisgrasya din kasi ang tatay ko nung, at nilagyan ng bakal ang paa niya. When he barely do more things, this girl run errands for my dad. The lady was surprised when she knew about this. Then went home after she was discharged.

So what about the darkened line. About a week later, nalaman namin na ang motor na nasemplang niya which was badly wrecked, was withdrawn by the buyer and wants o return it to the distributor. We heard that it can be purchased on our name, siyempre sa mas murang presyo. Kasi kailangan ko ng service papunta sa hospital. Para hindi maabala ang siesta ni tatay. Pinapangako ko sa totoong may-ari ng motor na to na hiniram lang ng babaeng iyon na aalagaan ko ang motor mo.pinsan.hehe

free writing

2009-04-08T21:45:00.000-07:00

Medyo pangit ang last 2 weeks ko. But the normal things that I usually do are all the same, no alterations, pare-pareho lang araw-araw. Pinapayat ako ng isang linggong 10-6 shift. Mabuti na lamang wala masyadong ginagawa, mga saksakan lang, disgrasya sa motor at ilang mga panganganak ng mga batang hindi pa dapat manganak. Kahapon, ang last day ng duty ko for this week at mabuti naman wala masyadong problema. Nagkaroon ng bagong nurse, hindi volunteer kasapi ng NARS program ng DOLE, inorient siya at may mga pagkakataong ako din ang nago-orient sa kanya. Magiging Masaya na ngayon kasi may dumagdag sa mga listahan ng mga kikilalanin ko.

Pagkatapos ng duty, niyaya ako ng mga batchmate ko na pumunta sa isang spring resort (malumpati) juts do some bonding. Gusto kong pumunta despite lacking of sleep because I want this kind of socialization. Refreshing the friendship that we have. Some brought great news one has none. He told some not so good realities in his life. But I am glad that he thinks he has moved on.

We don’t need help. Helping someone when you say it’s a Samaritan Help, is not helping to ask for something in return. It is not helping one function perfectly so that you can own it. Hindi naman hinihingi ang tulong mo, bakit mo pinagpipilitang tumulong at our own expense too? And now you are claiming that you have helped?! And parang sa iyo na ang lahat. Letting the people know that everything is because of you. Parang sobra na ata yun. Pero it’s not a surprise knowing you and the folks you have been to.

kristin kreuk naman

2009-03-25T09:07:00.000-07:00

mataas siguro ang libido ko.hehe,nanaginip ako that i was with kristin kreuk last night. it's like she's been missing for quite some time yet there is no time for both of us. pero, the details isn't important, it's just that i know how it feels when i was with kristin kreuk..hehe

hindi masyadong toxic sa duty kanina. 3 patients lang naman. then suddenly pag sapit ng 9pm, sunod sunod na ang dating ng mga pasyente. at ang isa ay magiging toxic sana pero hindi na nila tinuloy ang pagpa admit sa hospital.. minsan mahirap isipin na ang personnel has the capabiliy to do the procedures but the hospital requires not to. primary hospital lang kasi.. i understand what the law requires but these people who comes late in the evening would not come if the need for medical help is not urgent. i will just do the best way i can.

batang-bata pa

2009-03-22T05:40:00.000-07:00

In a month, it will be our town’s fiesta. And the last time that I joined for this festivity was on 2004. It’s been a while. And now I am bit excited because I want to enjoy what I do most. This afternoon, while the basketball game has its break, I played basketball, slightly concussed my left elbow inward. I brought my bro(youngest) to the plaza to buy some cotton candy and watch the game. For four years I have never tasted a cotton candy. Bought also some of the goods for sale beside the plaza. Silently, I am enjoying this experience because I was brought back to how I was when I was younger.

pang umaga

2009-03-22T05:37:00.000-07:00

Another week of duty. Morning shift is quite laborious than any shift in terms of average situations. Getting up early is not a problem anymore even though I only sleep for five hours. Anyway, this week is a family week in the ward. On Wednesday, we have 11 patients that are confined. 5 of them are my relatives. I know that they were because I handled the admission and discharged. A lola, a nephew, and 3 cousins. And on the other day another lola came, and a cousin. Most of them have the same cases which made me wonder.

Each day I learn new things, I re-experience the college duty days. One of the important things that I have to endure is separating family matters from the profession. The experiences that I am having are extraordinary. I assisted in delivery, suture and ivf. All in one week after 2 years of not doing any health related things.

I just wonder how my colleagues could finish in earlier before the shift ends. My work isn’t even greater than theirs yet but I can’t finish it earlier so that I could have time to check for it. But one thing I knew is that I can work faster if I work alone, much less mistakes, and no misunderstanding. But I understand that they are the one who adjust for me, I should. Little by little I’ll learn all of the things I need to know.

When I looked at the mirror this morning i noticed that my abdomen has become smaller and abs can be seen in silhouette. Hehehe. Sa sobrang kain noon lumaki bigla ang tiyan ko. Then when I started working in the hospital, lumiliit na ulit. Kaunting crouches lang, magkakaroon okay na.hehe.

sariwa pa

2009-03-14T05:25:00.000-07:00

my full second week and i am on duty in the OPD/ER. my first day was too good for an immediate work out. may vehicular accident. the problem is, this town is just small that everyone knows anyone. raquel, and jennny were my collauges and auntie girlie. these two ladies are vertically challenged persons and it is always the topic for getting fun. anyway. di naman pwedeng sabihin ko isa-isa ang nangyayari sa mga pasyente na pumupunta dito.

one the good things that is happening is that, all of those who seek for medical needs seem to remember me, and others. that when i stroll around, these people would smile at me. syempre ngiti din ako. sabi ko nga, maliit lang ang lugar na ito.

sariwa pa! inakayan ako ng isang balo at tinanong ako kung bakit daw ako gwapo. fresh na resh daw ako. stupid. pag-uwi ko i told my parents what this lady said. then they summarized all the widows in this hospital that i am working with for five days. ang nurse na kasama ko sa ER balo, and babae sa records section ng OPD ay balo, ang sa book keeping, balo, at ang sa administration ay balo.

mabuti na lang, balik na ako sa ward this monday. perhaps the most challenging week for me.

the first five days

2009-03-06T06:25:00.000-08:00

after sacrificing my hair and goatie, i started my duty in a gov't hospital here in our town. this town's so small na ang nagorient sa akin at umikot sa akin sa buong hospital is my classmate's mother, introduced me to my ninang, auntie's, uncle's, kuya's and to anyone. i know them all, if not on their names, on their faces. first day,on ward.

i was with other nurses were the three of them are a family, the motehr nurse, the daughter and her husband. nothing hand's on really, but more on orientation, what to do, how to do, when to do, anything, by auntie rufel, auntie chit, nene chirona, jhero, leo, jane, aunti girlie, dr. lovelle, che and auntie sascion(who always starres at me smiling. i want to mention their names because they helped me a lot on my first day. and i was well welcomed because i've got free lunch.hehe

second day, is just like the first day, kept on orientation and familiarization of the routie they have in the ward. tensions between administrators rose up as they send out their sentiments. as well in the third day patient admissions are rising in number

thursday, i was expecting that the admissions will rise.and it did, before the end of my shift, we exceeded the bed capacity. and worst there is only one nurse and i as a volunteer. worst things came to happen by the hour. only 30mins. past 6, there wa a call for an ambulance to transport a vehicular accident patient. and there are 27 patients for only the two of us. i was left in the ward as the other one prepares for the arrival of the VA victim. then the ambulance came, and auntie rufel the nurse called me to help out in cleaning for debris and blood. the extent of the injury and wound is severly unexplainable, i barely know the patient to who he was. later on as i was cleaning, i recognized him and called him by his monicker. nagulat ak, dahil sumagot siya by speaking my nickname, nagulat din ang lahat dahil hindi siya sumasagot ng matino sa mga tanong. this man is a batchmate, a friend at kapamilya din. alam ko na agad kung bakit naaksidente dahil alam ko ang ugali ng tao na iyon. after cleaning, i proceeded to the ward alone with a nurse aide. too many patients, for a 4day older, pero isa-isa lang at nakaraos. tapos na-admit na ang kaibigan ko, i attent to his needs, and did even the aide's job. sabi ko nga mahirap maging nurse sa isang kakilalang malapit. funny was, is that he kept on asking me if he's still conscious or not. the mere questioning is a sign if consciousness na.hehe. the hospital cannot give everything for assurance of recovery, so he was transfered to other hospital.

this day, medyo busy din, dahil from 27 naging almost 30 na..pero maraming umuywi. kaya okay lang, plus madami na kami sa ward.

anyway, i got nothing more to say about my frst five days. only one thing. i noticed a significant reduction in my stomach protruberance. sobrang lumiit. in just 5 days halata agad. dahil siguro wala nakong luxury sa time kapag kumakain at nabago ang eating habbit ko.

good bye - almost perfect hair

2009-03-01T03:55:00.000-08:00

umapply ako para magvolunteer last friday and instatnly i am going to start (finally) tomorrow. there are many things that i must sacrifice. luxury in sleep, chat with my tatay, my goatie which helps me look good, hehe. and my hair. sounds nuts but i always make some emphasis throught these. i have to cut now not the usual trim. fortunately, my regular hair stylist wasn't in his parlor until evening. i have moe time to take photos before i change everything. stupid. parang stupid nga na buhok lang to. pero hindi naman tungkol dito ang entry na ito

bukas magsa-start na ako sa monday sa hospital. i am nervous not because it will be my first day, but because the seniors have greater expectations from me than others. but anyway, i can handle everything. i guess.

and lastly, i think i have more to add for this blog because of a widened environment i will be having starting tomorrow.

dior-updated

2009-02-27T03:35:00.001-08:00

mahigit isang buwan na akong di nakakapasok sa mundo ng world wide web. madami pa akong sasabihin sa mga darating sa araw. salamat sa pagbisita

thousandier

2009-02-27T02:40:00.000-08:00

tumaya ako noong huwebes feb 19 sa malapit na lotto outlet dito sa amin. tinayaan ko ang mga pinili kong mga numbers dahil may mga value ang mga iyon at sa akalang mapapanalo ko ang 288M plus pa lamang noon na jackpot sa 6/49 superlotto. may tinayaan din akong set ng 6 numbers, at isang lucky pick draw. ang lucky lick ay ang LP sa tabi ng VOID ng lotto card. i did not looked what were the lucky pick numbers para may suspense!

that night nanood kami siyempre, sinubaybayan namin si mr. ocampo sa bawat sulputan ng mga bola sa draw machine. tapos, nawalan na ako ng pag-asa sa 288Million dahil wala ang mga tinayaan kong mga numbers sa nabunot.pagkatapos, tiningnan ko na ang lucky pick numbers ko.. sa gulat ko, sumigaw ako ng kaunti.hehe, nakuha ko ang apat na numbers sa draw. kaya mapapanalunan ko ang 1,000 pesos na premyo ko.

kinabukasan kinuha ko agad ang pemyo, at bumili ng kaunting mga gamit. masaya ako dahil nanalo ako kahit na ganito lang. ang problema, di ko alam kung paano ko gagastusin ang napanalunan ko sa worth. ang mabuti, dahil kung napanalunan ko ang 288million, mas malaking problema yun. pero alam ko na defense mechanism ko lang to dahil i almost made it. pero i am happy, dahil may merienda na kami. i cooked pancit for us.hehe.

para kay Kim Chiu

2009-02-27T02:34:00.000-08:00

Alam mo ba napanaginipan kita? At hindi lang sa unang pagkakataon, ngayon, pangalawang beses na. Ang una ay noong October pa last year. Sa panaginip ko, lumapit ka sa akin, tinabihan ako at hinalikan mo ako sa labi. Parang totoo! At kapanipaniwala dahil pagmulat ko, parang hinalikan mo nga talaga ako. Nakakatuwa dahil naramdaman ko ang pakiramdam na hinalikan ng isang Kim Chiu. Kinuwento ko agad iyon sa tsokolate ko. Mabuti nama’t hindi nagselos. Pagkatapos ngayon lang ay nagkita ulit tayo sa aking panaginip.

Habang naglalakad ako, nakita kita na kumakanta sa stage para sa mga manonood mo. Pagkatapos may lumapit sa iyo na babae at pinagalitan ka. Bumaba ka at umalis mag-isa. Pagkatapos, bigla na lang may humawak sa braso ko at ikaw pala iyon. Tinanong kita kung san mo gusto pumunta.(ewan ko kung bakit ‘di ko naitanong kung bakit). Sabi mo sa palengke. Ngkataon naman na wala masyadong tao kaya tahimik lang ang palengke habang ang hawak mo sa braso ko ay nandoon pa rin. Sabi ko ang dumi dito, doon tayo sa mall, sabi mo ayaw mo sa madaming tao. Pagkatapos, niyakap mo ako. At naglakad patungong simbahan. Habang ngalalakad, nasabi ko na thank you dahil napagbigyan mo ako. Batid ko kasi na hindi naman ito totoo. Ngumiti ka lang sa akin. Pagdating sa simbahan, pinagalitan ka ulit ng babaeng nagalit sa iyo kanina habang kumakanta ka. Kung saan ka daw nagpupupunta. May patay sa simbahan na inaalalayan ng misa. Kinuha ka ng babae na iyon at may biglang tumawag sa akin sa cell phone ko. Sasagutin ko na sana, pero nang pindutin ko na ang answer button, nagising na ako.

Nakakatuwa na mapanaginipan kita dahil, hindi naman kita nakita sa tv, o kahit sa commercial nung araw na iyon. Di naman kita iniisip, o inaasam. Bakit ikaw ang nagpakita sa panaginip ko ng dalawang beses? Malamang ako din ang nakita mo sa panaginip mo, pag nabasa mo ito, at pareho ang mga panaginip natin. Mag iwan ka ng message sa chat box ko. Good luck sa career kim.

when OC hits out

2009-02-27T02:27:00.000-08:00

The Calbangan Road Project

Calbangan is a compound along the street. Literally Calbangan is a place surrounded by water. Our compound where siblings and their grandchildren is the real Calbangan, in front is a seemingly clean creek, and at the back are rice fields but in between is a creek also. These two creeks came from one source, seperated and enclosed Calbangan and then rejoined basically it’s like an island. Everyone on this small island is a relative, second cousins are the most distant relatives who lives here

But this entry is not all about Calbangan. Two weeks before Feb. 15 the plan to at least rehabilitate the road along Calbangan was thought about. Sabi ko, graduate na ako, propesyonal na, but still this road has not change. The road along our place is half cemented half dirt. Pero and sementadong daan ay may lubak-lubak pa rin. So, I planned to fill in the potholes all through out. After asking my parents' advice to how I am going to do this, inviting mga tambay na mga kaibigan to join me on this, and looking for a near perfect soil for longer effects, okay na ang lahat. It was planned for the Valentine’s Day, but moved to Sunday, Feb. 15.

Informing Local officials about our plan, we were good to commence. We pushed our 7-footer cart mountain ward to get pebble-soil in the river bank. I already asked permission on officials on that place so that we could get soil on their river. Good thing they were pleased because we have the same road from our homes to the town proper. I have six people helping me out together two of them are my brothers. As we are working on streets four more helped and told me how come they were not informed. It was fun, but helpful. At the end of the project is of course a little merienda. It was a very tiring day! Knowing that I slept at 4 am on that day and had only 4 hours of sleep because I have to go to church to cleanse my spirit and to clear my mind.

Pero umulan ng sobrang lakas kinagabihan at kinakabahan ako baka nasira na ng ulan ang mga lupa na tinambak namin. I kept my prayers and fortunately the next day, the rain did not destroy our work but it even helped because it compressed the soil in to firmness. and driving isn't too rough anymore.hehe

v-day 09

2009-02-27T02:25:00.000-08:00

I realized that when I am in rage I feel like I want to do an entry about my outrage of course. But, besides that I think I am more articulate using the English vocabulary during this state. Why? Because it’s Valentine’s Day!!

Since memory, I usually celebrate the Valentines Day with a birthday song because it is my brother’s birthday. But I never celebrate because of love. I think there was a day I did celebrate with an eyed one, but it was just a pure obligation to create one. But it doesn’t mean I have an iron casted heart, actually it is the opposite…rusted (huh?!) I commenced Valentine’s after the day itself. But I really can’t remember a day that I have the v-day with a special one even until now.

Every year is all the same. Loathe, wrath, stupidity anything but not good. This day, I am happy because my parents attend a Valentine’s Night Party and until now they are not home yet. It is already 12 o’clock am (5am na sila nakauwi)

This day I spent my day thinking how to fix things, how to start, where to start. First, where will I get enough amount of gravel to fill the potholes on our politically-abandoned-unpaved street. How will I cut pork and liver for batchoy as my bro’s request for his birthday. How to divide the house and know where to start working. Well, I started in the kitchen and it was an entire day fixing things, satisfying my OC behavior.

So what’s so bad about those things? Nothing. It is only that of all the days in a year, this day is the worst one since the discovery that a sayote has to be depulped before peeling and slicing them. My white T-shirt has not been washed even it is already in the hamper for days! And it doesn’t mean that if ironing is not needed, I don’t want it hot pressed anywore! T-shirt are on its superb comfort when worn, if they come without telling what to do with it. If it’s not ironed it’s fine, if it is ironed then I’ll be more pleased.
Anyway, I will be posting this later, but Happy Valentines to all of you…

55km worth bread

2009-02-27T02:21:00.000-08:00

Si kuya arden na pinsan ko ay nagbakasyon dito from manila. Babalik na siya ulit to work in four days. I asked him kung pwede magpadala sa kanya pagbalik niya. Siyempre okay daw. But I plan to buy Tibiao Bakery products. But there is none around or in other places near. He told me that why don’t we visit the original bakery instead. I asked him if he’s serious and he was indeed serious. So we prepared for the next day. The Town of Tibiao is three towns away and it will be impractical to drive all the way there for bread. but we did

Esau another cousin seated on the back seat of the motorcycle iwas driving. While Arden is in his motorcycle. It was bit rainy that day but we still went on. We stopped over Sebaste a town near ours. Besperas ng piyesta nila kaya kami dumaan. Said some prayers and bought some brown sugar candies. As we drove along the festive road, we passed by parades of high school batches. We jokingly joined the parade as if we are one of them. What the heck they would recognize us because we were on our helmets.

We finally arrived in the town of Tibiao. Tahimik na bayan, we looked for the bakery and at last found it. I gauged the distance meter, and Tibiao from Pandan is 55kilometers. We drove 55kms. for a bag full of different kinds of breads. And siyempre biscocho ang hindi dapat mawala dahil it was what we came for..We ate some, I took some photos and went home. but sopped over a restaurant besides the beach

Astig na trip ang ginawa namin dahil sa layo ng pinuntahan namin para sa tinapay. Pero ang pagbibigyan naman is di basta-basta kaya worth it.

il-ilo, finally!

2009-02-27T02:18:00.000-08:00

Finally I have been in ilo-ilo. But it was not that all good because I was there to be with my grandfather on respirator. But my cousins did not make me left ilo-ilo without experiencing some of it. Una, it was dinagyang season. So the city is in festive spirit. On my first whole day in this province, my parents left me in the hospital because they have to go home for my brothers are at home. Then my uncle Mike, told me that he’ll bring me around the city (technically the hospital where I stayed is not located on the city of ilo-ilo, just outside the city). We rode the jeep, toured around. He brought me to the public market, the fish port and we walked around the market area early in the morning. Around 8am, the air was so cold even on daylight. As we walked, he tried to recall his experience here, like, where he usually hang out, where the syndicated groups used to hide, and more. Then we looked for something to eat at the market. Uncle Mike wanted to eat bangus, and as we passed by series of turo-turo, he stopped at a certain eatery and instantly walked inside. Why? It is not because he used to eat on that place but there were two seemingly beautiful ladies, the other one in short shorts, and the one was wearing her uniform, parang PT or Med tech definitely not nursing.

What is unusual for me but natural for my tatay Mike is that there were three tables on that eatery, with only two lady costumers on one same table. We seated at the same table were the ladies where. They were talking vulgarly in ilonggo and I know tatay Mike was listening so was i. anyway, details isn’t necessary, it was just funny because we did not eat well dahil siguro nawili kami sa pakikinig sa kanila.hehe

Then, he made me ride the padyak and strolled around the city. We bought fruits and vegetable seeds, along the way people that we passed by greeted him. They shook hands, after that I would ask him if he knew that man, sabi niya hindi! Hehe, stupid. The first SM in this city, he said was his vegetable garden before as we were eating batchoy in front of SM. We ate a lot that time. It was fun.

Nene Kristel, a cousin, is working in McDo. When I visited her, I was already full after eating chicken inasal. It was unusual because I didn’t have to go to the counter to make orders, instead may ready na para sa akin. She then brought me on night hang outs. The place we went in to was quite good plus it was chilling cold that night. In there one of her crew in McDonalds has a gig and she would sing songs and dedicated a coupe for me.naks. It was fun too.

The next day, my last day, because I thought my lolo is getting better from his PCP Pneumonia, Manong Shun, a cousin also toured me around to his place to where he attended school and best food restaurants. We ate on a barbeque park. I went home asking permission to lolo, but he did not respond. Before leaving I was planning to go back to be with him again, but I was late. It’s sad because I left him in recovering condition, but he was not.

A peaceful journey lolo.

lolo bes

2009-02-27T02:17:00.000-08:00

It’s been a while since the last entry. I thought I could update this blog at least thrice a week but i just could not. But there are reasons why, and I thought about this quite some time if I have to put an entry about it. So far it is the reason that this made this blog idle. But i have to tell this to you, because it is like a turning point in my life's story.

My lolo passed away. 28 days after he told me that life and death is now playing in his mind. He told me that he does not want to sleep because he might die. That if he thinks that he'll die it would happen, that's why he always thinks that he'll stay alive the next day. I just told him that if he thinks that death is in his thoughts, he must get rid of it and start doing things he wants most before it's too late. i don't really think he's seriously ill because I’ve know him as too young, too strong, too alert, too healthy for his age (91 years old). That talk lasted an hour or a bit more.

4 days after i left him for while in the hospital to get some things at home. And an hour after i bit my lip and bleeded.

he's like my first patient in my profession that is why it is the hardest. I can say that the patient a nurse don't want to take care of is one of his own family member especially in a very critical state. You know everything, that even the explanation of a doctor is not convincing to calm you down.

So if Arden rod has an entry for him, i also have one for our lolo.

To lolo, after you left I started to hate myself because I can count the memorable days that we had. all I can remember is that i hug you during siesta so that I could feel that you have awaken up and would go somewhere to play mahjong or go farming. That I always have boxes of cheese when you come home every weekend from your work other place. Kahit hindi tayo masyadong naging malapit in anyways you are still my lolo.

My lolo also explained to me that one reason why the Americans do not passed the Veterans Equity bill yet is because of the Filipinos also. That some guerillas that time were asked to fill up the form to be filed for U.S Army, sold some of the forms to non-guerillas because of the expected benefits. When given to the Americans they were surprised how did the list got too many guerillas. And one of the opportunists that time has his descendants doing the same until now. Corrupt, bragging their power and properties that came from their overpowering and plunder. Who would have thought that a 90-year old can still ride a tricycle and go to church, to market, or to look for a mahjong game? that can read the marquee's in television without reading glasses. Sometimes I envy him because he had done a lot of things...like:

-fishing on laguna de bay
-teaching reproductive health to communities in his time, it is very hard to become an effective teacher.
-going back to ilo-ilo from manila three days before leaving for New York just to see his girlfriend.
-California to New York by train?
-naabutan pa ang UP manila?
-putting js prom in our school (thank you!)
-have his birth certificate for civil service changed his age 5 years younger?

I have little memories from you lolo, but I am so proud of you. remember the time you told me that before you were somebody but now you are nobody? Your worth is unthinkable. And I cannot believe that I cried a lot for him unlike to lola. But I realized when I asked myself why is that I cried, it is because everyone is crying. I cried because I hate my own father because I thought he was rock hearted. That when I saw him cry, I felt happiness because finally he had forgave his father. He does not listen to us and to me when we talk about reconciling kahit kay lolo lang, but he did not. I know my father and if is reluctant about this kind of topic, it is very hard for him inside. So I cried a lot for my father who let it out finally.

Lolo, don’t worry, in failures and success of my parents and brothers, you are always a part of us. I promise to fulfill your will ever since, to clean the politicians corruption and restore order in governance in our locality, and spread the ever growing family tree.i know that 5 of us siblings are the ones who will only carry our last name. Hehe (but seriously, i will)

retrip.

2009-02-27T02:08:00.000-08:00

i have to do stretching again

it's a long weekend and my brother brought his friends for a visit, adventure and maybe just to spend the holliday in our place. my father, bossing(our school boy) and i were a kind busy preparing things for the visitors. although it is a rainny weekend they pushed all of their planned activities and enjoyed it.

the lat part of their plan (actually, it's my plan) is climbing the mountain and see the waterfalls again where i've enjoyed 8 months ago. early that morning, it rained so hard that i feel that we could not go. but all of us want to climb up. we invited a japanese visitor to come but she said she can't go. it's a bit discouraging since i plan to give this adventure trip to the japanese as my gift to her on her birthday that the same day.

halfway through the spot. we saw a snake couple obviously on their mating mode. medyo malaki ang dalawang ahas and i think it's venomous. but the dog came close to the snake couple to check them out. yes, we bring a dog along. his name is rafa, sabi ng may ari, half poddle, half shitsu daw siya.so that makes him a "poshit" (corny). some of my brothers friends were forestry students so they study the trees they see as well.

i think they are really amazed seeing the magnificent waterfalls. our food is amazing too. and we cooked it ther. sticks of chiken meat for inasal and liempo. we hid the grill underneath the rocks because itw as raining hard that time. i slipped several times on mossed rocks while getting banana leaves for serving the food. my younger brothers slipped as well.

paguwi namin, bihis and went to the 23 year old japanese birthday. nung dumating ako doon, the hapon was already drunk and she said that she has already 40% alcohol in her blood stream after drinking cognac. damn, 40%?!!(i multi dose liveraide na yan).

it was a tiring day and i never smiled the whole night. i am angry to everything that goes not on my way.
still it was a nice day thought. i only suffered some muscle pains the next day.

pump this out

2009-01-10T08:00:00.000-08:00

have you ever applied the worn out phrase "my adrenaline is pumpin!"? have you ever felt your blood pushing you arteries even you capillaries agains their walls? making your heart beats not only faster but harder. making you gasping for more air, making your brain focus only on one thing. which creates signal on enzyme and horone secreting glands to satisfy the pressure behind every cell on you body system. and your only relief is vague loneliness(for some time), or in a one side of the mountain facing the the other mountain, or in a crowd like patrons of Jesus of Nazarene?

well,i have. and the weird solution for this breathing deeply in rhythm with your heart, and shouting. lastly, during thinking about these things i realized that when one of your human system is not doing well what you feel might not wholly change. at least your are still intact with your beliefs. but when you let your emotions fell shatter you, one or all of your physical body will be affected.

non sense, i just want to shout out the stain and breath in the smell of the fabric conditioner. bleaching is not needed

it's my "first" godchild's first birthday

2009-01-10T07:24:00.000-08:00

birthday ni zarina ann today. and i am scheduled to attend her first birthday. ann is my first-willingly-invited-and-written godfather. but i went there also because she's my neice. my first present fo her are the siopaos that my father and i made. before leaving for kalibo i really don't know what occassion i will join to. the immediate burial of my grandfather's brother? or my neice's birthday? but my father ask me to proceed to kalibo with siopaos because they will represent the family in the burial.

so, i joined my uncle with his friends for an hour ride to kalibo. i seated on the back seat facing the back literally with no roof on the pick-up. it's raining at that time. so i sat facing back, placed my red,white,blue,yellow gola shoes up on the rail and waved to anyone i saw looking at us. sometimes my shoes do the waving too. i waved to people at the further back of the funeral convoy, to a group of road fixers working on a rip rap at the edge of the cliff, to men stopping by to leak on the side of the road, to extracullicular-students who eagerly go to school even on weekends beause, there will be no class only chatting, and they don't have to wear their uniforms. if they did not notice me waving i would wistle.

the party ended good enough. but attention hunting was much more fun when i we were on the back of the truck doing anything to people we passed by with no embarrasments because they don't have any clue who we are.

t-shirt got wet and i was seen through it

meron ka ba nito?

2009-01-09T09:28:00.000-08:00

my nanay is a member of an organization which has its main partners in Japan. every year the Japanese org. would send Japanese volunteers to mingle with people here in our town. they would ruin our family traditions every Christmas and New year because they like staying on another family's house. but i have nothing against them. my brothers always go with them and they are enjoying as well as the visitors when they go anywhere. i really don't mind them taking off my mother's time on holiday seasons because my nanay don't want me to remind it to her. fortunately, these japanese can't communicate well in english so i feel not too obliged to attend to them. until, a japanese who came for a really long stay(2months) here who knows how to speak english, a bit tagalog and a bit russian.

one day, her foster handler here in our town asked me to help her translate the books to our vernacular. the books will be donated for the children in schools and it is in Japanese. so the japanese came into our house while i was on a nap during siesta. i told her that in order for us to finish early because i am going somewhere else, we'll do these and that.

i'm passionate with my curiousity. so i asked her a lot of things while working. like

- do you have "aswang" and kapres and drafs in Japan? - no
- do you have rebels or terrorists in Japan? - yes, but no guns
- have you been to North Korea? - no, ma-hi-rap
- do you know the asian tv show Meteor Garden? - no
- why are all of your things in color pink? i don't know, it's recomended.
- why do you pronounce "L" to "R"? - we don't have "L" sound
- do you have japan version of Big Brother? - no i don't know Big Brother

i don't know why am i telling this to you, blog. i hate lapses on a conversation so i filled the gap with these questions. and it's quite amazing to have a friend who ncan't reache my shoulder when she stands straight.kidding. for years that these people meddle in our lives as we benifit from them for under priviledge, this is the first time that i "voluntarily" join them because she can understand better than others. only englis is the key.

shirt can not stained

okay na naman kami ngayon

2009-01-08T19:10:00.000-08:00

sino ba ang taong gustong may kaaway? kung meron man, alam kong hindi niya gusto iyon, maliban na lamang kung saksakan ng sama ang ugali ng isang tao para karapatdatpat na bigyan ng leksiyon.

minsan, may pinuntahan kaming spring resort. pumunta kami doon kasi alam naming wala masyadong tao. npagdating namin sa lugar na iyon, nakita ko ang dating pulitko na kinalakihan kong batiin lagi. sa di malamang dahilan ilang beses ko siyang binati ng harap-harapan hindi niya sinasagot ang mga tanong ko at kung ano pa man. buti na lamang may mga sumasagot na kasama ko kaya hindi ako masyado napahiya. pero, ang mga bagay na ganito ay hindi nagpapabuti ng damdamin ko. dahil araw-araw kong ginagawa na ngumiti sa bawat tao na makikita ko. hindi ako mapakali dahil hindi ko mapagtanto ang dahilan kung bakit? sinabi ko iyon sa mga kasam ko, sabi nila, wag ko na lang pansinin. tama sila. pero hindi ako ganoon.

pag-uwi ko sa bahay, iniisip ko kung ano ang mga dahilan kung bakit hindi na ako pinapansin ng tao na iyon. siguro, dahil, hindi na siya pulitiko at ako ganun pa din? dahil, alam kong may kinurakot siyang pera na walang transparency kung saan napunta? dahil straight forward ang tatay ko kung ayaw niya sa isang tao, sasabihin niya sa iyo iyon at damay ako? dahil ginawa naming biro ang campaign jingle niya at narinig niya iyon? damn, sa bandang huli, naisip ko na , e, ano ngayon kung ganun siya? hindi ako yayaman sa ginagawa niya. anyway, ginamit lang naman niya ang tiwala ng tao sa kanya para gawin ang personal niyang mga plano.

pero since last year pa ginawa ang entry na ito hindi lang naipost. okay na ako ngayon..

D.O.W

2009-01-08T19:02:00.000-08:00

naalala ko noon habang nasa jeep ako papunta kung saan-saan ay may sumakay na tatlong matatandang babae na lampas sixty years old na.

ang isa sa tatlong matanda ay tumingin sa katabi ko na isang lalaki at tinitingnan niya ito mula ulo hanggang paa, paa hanggang ulo tapos napapangiti. dahil naka salamin ako na itim hindi mapapansin na nakatingin ako sa mga modernong matatanda. bumayad ang isa sa kanila ng pamasahe:

matanda: eto ang bayad namin (inabot ang isandaang piso)
drayber: ilan po 'tong isang daan?
matanda: tatlong .....
drayber: senyor? i know! (sabay ngiti ng bawat pasahero)

bumaba ang tatlong matanda sa jeep.dahil nga hindi naman sila gaya noong sila ay nasa kabataan pa nila. ginawang pantukod ng matandang tumititingin kanina ang tuhod ng lalaking katabi ko.

dirty old women!

dear blog

2008-11-10T09:28:00.000-08:00

pasensya ka na at ngayon ko ulit mapupunan ang mga pagkukulang ko sa iyo. madami kasi ang mga nagdaang pagsubok kaya hindi na kita naasikaso ng mabuti. di ko rin masabi sa iyo ang mga nararanasan ko, dahil hindi mo iyon kailangang maransan pa. sana may bumibisita pa sa iyo dito. hayaan mo at, babawi talaga ako sa iyo. ingat ka lagi sa mga masasamang comment, sa cbox. ienjoy mo na lamang ang kulay lila at itim mong estado sa internet ngayon..

laging iyo. dior

wala lang v.3.1-3.2

2008-10-16T06:41:00.000-07:00

hindi naman sa nagmamayabang, nakaluto na ako ng pansit, arroz caldo, sopas, sinigang at iba pang lutuin na lahat gusto kong kainin. at sa bawat gawa ko, masarap lagi..nagugulat ako sa mga niluluto ko. kaya ko nga talagang magluto na ngayon. despite the fact na sa bahay namin i don't get the chance to cook dahil tatay's the king of the kitchen..and practicality is his ever aim. walang masasayang, kung ano lang available yun lang, make use of it. kung dito naman sa laguna, i can't neither, dahil may carenderia kami, kaya everyday, nagpapadala na lang ng ulam sa bahay..bakit pa magluluto..kaya yun.pwede na akong umuwi sa amin, at magpatayo ng short order kainan..hehe..

from food to disgusting.

i watched a Mythbuster episode about invulnerability of cockcroaches to atomic bomb radiation. most of us know that when there will be a massive nuclear wear, the ones who will likely to survive in the end are the cockcroaches.

but the Mythbusters proved us wrong. they tested flies, ipis and fruit bettles.. the specimen whcih survived the highest radiation and only 5% were killed are the fruit bettles..cockcroaches were all dead..

so, who will likely to rule earthj when all of mankind killed each other.

freak-out baby

2008-10-16T06:11:00.000-07:00

the only song that made me like itchyworms kahit papaano noon was their song "akin ka na lang", but later on after that hit, they became mayabang. no wonder because they were filty rich and has the angst to have that attitude..

but now, when i first heard this song "freak out baby" from their album, sefl-titled, hinanap ko agad..kahit hindi naman bagay sa akin ngayon ang theme ng kanta..the song just makes me cool..i always watch music channels so that i can have tsokolate hear it as well. dati kasi wala akong mahanap na kanata on net, nagyon meron na.hehe..enjoy!

wala lang v.2.1

2008-10-16T05:58:00.000-07:00

kapag bumibyahe ako, siyempre para mabilis ang mahabang biyahe sa expressway ang daan ko, meron toll gates sa bawat exit. siguro in love lang ako lagi kaya naisip ko to. alam kong hindi ako ang unang nakaisip nito pero why not, anything is possible when you are in love, sabi nga nila.

i want to know kung meron na kayang nagkatuluyan dahil sa tollgate? parang ang isang tool gate singiler-girl and the everyday present public transpo driver na nakainlaban sa first sight tapos ang binigay na tiket ng toll gater, may mga notes na. kung wala pa, paano kaya kung meron..

like, everyday, ang nagpapakumpleto na sa araw ng drayber ay ang pagdaan sa toll gate ng babae, then napalipat sa e-pass gate ang babae so the drayber applied for an e pass device kaya ang jeep niyang pampasahero naging trendy. kaso ang pagtitinginan nila madali na lamang dahil nasa e-pass nga. then napalipat ng ibang toll gate exit. the driver could not find the girl na, di niya kasi naibigay ang phone number niya dahil nakikita niya lang ang babae sa bigayan ng tiket kaya ang nagagawa ng babae taga abot lang. tapos nakita niya sa isang exit na aksidenteng nadaanan niya. tas dun na nagkalakas ng loob ang bagitong drayber na mag risk para lang makontento siya sa feelings niya, and blah blha blah blah..

tinatamad na ako tapusin basta parang ganun..meron kayang indie na ganun ang theme?

doble dos

2008-10-15T00:27:00.001-07:00

yes, doble dos na ako last monday. hmm, i really don't have the time to write in detailk what had happened but all in one, i was happy, i am happy. una, my college friend called me and greated me on my birthday's eve. pero syempre, tsokolate gave me a gift and it is special and on time. i was thinking before that my loving tiyas give me a financial gift, i will spare a bit for a piece of white tee which has unique prints on it. lucille's gift is special, dahil, naunahan niya ako and i don't have to buy one. a thousand pesos spared. kahit wala masyadong bumati sa akin sa kaarawan ko, dahil maybe busy lang sila, my family's greetings, and tosokolate's enough to end it with a smile. i asked lucille to cook spaghetti for me and for the kids at home in a rush. buti umabot para sa dinner merienda namin. have a roll of cake and iced tea.okay na. but what was weird is that i bought 4 pieces of spongebob squarepants party hats, and an oversized 15 peso worth candle. para the kids will really enjoy it as a kiddy party. so yun, i am happy. at may extension pa ang bday kohe next day.

ipis got a million free.

2008-10-03T06:36:00.000-07:00

my cousin got this photo from his blog, i piss. a simple but effective way of getting his readers stick to his blog and attract more readers. i just wonder, sino kaya ang magagawa kong hawakan ang blog add ko and take his'her photo. parang commercial, na ang credibility ng isang personality will also do in my own blog. ahmm, siguro ang high school principal namin. or i wish si anne curtis. sana.

deadliest acronyms

2008-10-02T07:07:00.000-07:00

when i was reviewing in sm manila october to december last year, i always noticed these signs on the walls, streets and completely anywhere along manila. ang sabi:

L : Linisin
I : Ikarangal ang
M : Maynila

obviuosly the first letters top-bottom reads LIM, ang bumalik na bagong luma na mayor ng maynila. i don't know where and when the trend of using a politicians monicker or last name started. pero para sa mga taong masa, politcian's career-handlers might have thought that this might be effective in increasing their client's karisma. their names spell out for public service, for public's welfare. ass.

wala naman sanang problema dun, pero sa mga napapansin ko, almost anywhere i look, i can see government vehicles, buildings and gatherings, i can see a politicain's name worded out. paano kung mahaba ang pangalan ng isang pulitiko, sasabay pa rin ba siya sa trend kahit halatang pilit na ang ginawa nila? may nakita akong isa. dahil siguro walang maisip na magandang acronym sa letter ng apelyido niya, nilagay iyon sa gitna ng isang word. mababasa mo pa din dahil highlighted and letter na meron sa name niya. pilit. asar, corny. teka, what if kung ako ay isang pulitiko, ano kaya ang pwedeng acronymn (impromptu 'to):

K: Kasipagan
A: ang
I: isipin
N: ang ang
E: economy

D: 'di
I: iiyak
O: or
R: reduced

damn! corny na naman ako.pero alam ko may tatawa pa din kahit pilit. there, you have it, what if you were my most hated politician, ano ang ibig sabihin ng pangalan mo in the name of public service?

paano kaya kung si Maria Isshelle Bibyshelle Madrigal (hi,isshy!))o di kaya si Michael Martin Robert Monta (hi, sir!)ay nanalo sa isang posisiyon sa gobyerno? sasabay pa rin kaya sila sa trend na ito?

dutdutan

2008-09-27T06:49:00.000-07:00

i saw a billboard when i was on my way to lucille's. and the "astig" non-jologs event is entitiled "dutdutan 2008".. astig, sabi ko. which reminds me also that this coming week and on, i will be busy in dutdutan sa computer.typing, senseless blogs..lapit na. when i have my routine back, babalik na ako sa dati.

ang first word ni baby

2008-09-17T07:49:00.000-07:00

baby pa si julian(pinakabunsong pinsan ko) at di pa siya nagsalita ng isang word since birth. his ninang-yaya is always with him the entire day even at sleep. the problem is that, hindi kinakausap masyado ng ninang-yaya si julian. that is why julian haven't spoke a word yet. my tita told ninang-yaya to say something when she's carrying julian. text kasi ng text, at talo pa ako sa number of calls answered sa isang araw. sabi ni tita, baka mamaya, ang first word/s ni julian ay, "d2 n me,sn n u?" dahil text ng text si ninang-yaya.

which reminds of me of a gossipoleginic experience on a certain day. binyag noon ni julian. pupunta akong labas para kunin ang inorder na litsons baboy. habang nasa tricycle at dahil linggo, day-off ng mga kasambahay may umangkas na babae sa tabi ko habang may kausap sa selpon niya. hindi ko maiwasang makinig sa usapan nila ng kausap niya. ikaw ba naman ang nakaspeaker phone at ginawang walkie-talkie ang cellular phone. the woman said(in a bisaya tone):

babae: pupunta kami ngayon sa sm
kausap(lalaki): ah!, sige kita na lang tayo dun.
babae: sige mamaya na lang, nasa tricycle na ME eh!
lalaki: ah, nakasakay na pala YOU?

as you can see(through reading but it really came from what i've heard)unti-unti nang nawawala ang proper communiocation using text-book words and sentence structuring. buti na lang ako tulad nila.

it's your trust that i need

2008-09-17T06:45:00.000-07:00

damn! urbandub has made me so emoitional eversince. it gives me a reason to be emotional again. i found this song from their album under southern green lights. and this song " an invitation" breaks. i don't love a song if not for it's lyrics.just click to play.AnInvitation-Urbandub

Meet me after dark
We'll go against the weather
We'll fight, well they can't decide for us
Their minds are cynical
Their ordinary eyes can't see through it all.

Don't be afraid cuz I'm here
Meet me half-way, I got you now
I got you now.
Cuz when we go just so you know
I'll be right here to carry you
Erase the traces
Restart everything, everything new
With wounds to mend
Hearts break but it can rebuild again.

It's safe to let go I; m right here with you
It's you trust that I need to believe
That I'm not in this thing alone
Would you run away with me if I'ts tonight?
Leave everything behindCome on, come on.

I got you now.

sa wakas! may silent sanctuary song na bagay

2008-09-09T06:49:00.000-07:00

gustong-gusto ko ang mga kanta ng silent sanctuary and other songs for the hopeless romantic and other sad situations about emotions.but since tsokolate came. hindi ko na naappreciate ang mga slow songs. sumusunod na ang tapik-tapik ng mga daliri ko at mga padyak-padyak ng mga paa ko sa mga hip-hop and r n b songs. halos buong buhay ko hindi ko kinahiligan ang mga masasayang mga kanta.ngayon lamang. hindi ko maikanta ang mga kantang hindi naman sumasalamin kahit kaunti sa kung anong buhay ako ngayon. pero nung napanood ko sa tv ang kanta na ito ng silenct sanctuary, masaya ako at eto agad ang ginawa ko.para kay tsokolate.

pero gusto ko pa din ang paramore's that's what you get...

paunti-unti

2008-09-09T06:26:00.000-07:00

aayusin ko na ulit ang buhay ko unti-unti halintulad sa unti-unting pagbabago ng blogspot ko na ito.paunti-unti.

pa-raya ta? (raya=bukid)

2008-08-13T05:43:00.000-07:00

gusto ko talaga ipost ang isang katangahan na ginawa ko habang nasa raya ako. natapos ko na ang filling ko sa dfa so i dropped by ating's pad. siguro napagod ako sa pagpipila ko sa dfa, sa init at sa lahat, parang tulala akong naglalakad tungo sa elevator paakyat. when the elevator door opened, i walked out and opened the screen door. picked the keys on my pocket and opened the lock. i was surprised to know that there was no lock to be opened. i looked for the room nunmber and napahiya akong umatras at pumunta sa kabila. buti na lang walang nakatira sa room na yun, dahil kung hindi mapapahiya ako.

isa lang yun sa mga nakita ko sa raya. a construction worker was pushed away by the strong electric shock which nearly brng him to his death. he was on the roof, 3storeys high. mabuti na lamang habang gumugulong siya sa bubong napigilan siya ng gutter. kung hindi pa kinakabit ang gutter, he would fell and lost his life.

i finally get acquainted to some of our neighbors there. it is through basketball. mabuti na lamang at least may mga kilala na ako.

blogspot ko, i hope nauplift kita.salamat sa iyo

getting up

2008-08-13T05:13:00.000-07:00

hello blog, it has been while since i put something on you that make my world literally change and the once oppressed seemed rejoicing (alam mo kung sino ka. you have just prove me that i am irresistable.huh!) that is why i want to lift your mood up as possible as i can. okay, after the last entry these things have happened. a little lighter this time.

i want to share my own DFA passport filling experience when i read keo's blog about his unfortunate filling experience. mine wasn't bad. i went to dfa on the afternoon so that only few fall in line for making an appointement. then the day i was assigned to go back, it was quick as well. nakita ko pa si doodle dun. yup, si drindle na classmate ko nung first year college, ka-subdivision, kaibigan. i barely recognized her because it has been a long time and since i've seen her and she had put on her make up that day. but when i was walking to ix some of my requirements, she called me and yun, kunting usap lang. then, habang nasa pila, i instantly chat on my seatmates, about passports and working abroad. on the last part of the filling. eto ang nakakatawa.

the personnel who attended my transactions is annoying, i thought she was annoying. she did not speak a word. kahit na three times akong pumirma, at nagpa-thumbmark. its either madiin ang thumb marks ko or sobrang light. the next thing i know. they were mute pala. when i left i saw her talk to her seat mate in hand gestures. the process was so swift it just took me nearly two hours.

i tour around alabang's cybergates but found nothing's plausible. kaya it is time for me to roam around makati. speaking of makati. did you know that out of outraging eagerness to make some bragging experience. i walked the entire length of the magallanes-ayala mrt toute. beside the wall of dasmariñas village from mantrade to landmark, i used my feet. i was like a taong grasa eating a 10peso serving of freind peanuts. i did it just for self satisfaction.

all eyes on me. eyes that are not so convincing anymore

2008-08-02T03:50:00.000-07:00

recently and at present everything's not doing well. now, i realize that it is never easy to be a local celebrity. with every gossip, every accusations, every humiliation, it was never easy, and i am not used to it yet. but unlike real artists, they get money for their interviews and every contoversial questions thrown into them. but, in our case, there is money money involve.

sabi nga ng mga artista na natsitsismis kapag nagsalita sila dahil pakiramdam nila personal na ang mga binabato sa kanya. okay lang daw na intrigahin sila ng mga gossippers, wag lang idamay ang family. dahil pag family na ang apektado, lalaban na sila. same goes on me, i never reacted on every gossip about me and tsokolate circulating around my former school, and on every one who knows me. but my family is affected by these. kaya sinasabi ko na walang katotohanan lahat. okay, nagiging literal na ako.

and about what others say that i am destroying my "mabaait" image. i was surprised when i heard about that. i am not doing good to make the people around me say that i am a good man. i do good because it is the right thing to do. mahirap talaga kung lumaki kang mabait. walang ibang titingnan ang mga tao sa iyo kundi ang mga nagawa mong mali. a simple mistake is like unforgivable for them. unlike, the one who is know hard headed and annoying, kung gumawa ng katiting na kagandahan, parang isang celebration pa.

don't throw in some words that you can't stand it's credibilty. dahil babalik sa iyo ang sinabi mo.

ano pa man ang mangyayari, i still have my friends and family. the ones that knows me better. i hope what i said is true. as long as i know i am not stepping on anybody, that i think that this is right and i can handle it, i will stand for it.

i will stand for tsokolate. and i know i am still on track.

tsokolate

2008-07-16T04:42:00.000-07:00

kahit anong sabihin nila mahala pa din kita..ang tanging kailangan ko lang ay iyong tiwala at love para makakaya nating labanan ang mga problema...please hold on, di kita iiwanan..mahal kita tsokolate ko.

hindi ko pa tuloy maiishare ang typhoon frank happennings ngayon.saka na, with photos pa. dahil pa talaga maganda ang mood ko to make an equally-unbiased blog entry.

omang ako (baliw ako)

2008-07-16T04:19:00.000-07:00

yan ang sabi ni tsokolate sa akin. kasi naman nagiging irrational ako sa mga bagay bagay lalo na tungkol kay tsokolate. ganun talaga kapag in love eh, nawawala ka pala talaga sa sarili mo para lang sa kanya. kaya, dahil, hindi pa ako masaya gumawa ng blog entry, eto muna ang ginawa ko.. ang geographical characteristics namin ni tsokolate ko.. anyway, every thing in here is all about tsokolate and the name on braille below.

brailled

2008-07-16T03:55:00.000-07:00

bigla akong natuto magbasa ng braille and intindihin ng basics ng abacus. i have to guide my brother on his assignments and lessons at school. my brother gave me the idea to do something for tsokolate. braille system for reading has six dots, each letter has its own designated dot/s. here is one i made. the colored dots are those that can be felt. on the abacus. it is quite hard to read it, and really hard to compute numbers especially division. but the one in the picture has no coreesponding numerical value, because it has no other value. the one indicated is precious to me.

this blog's theme colors

2008-06-19T11:37:00.000-07:00

bubuhatin ko na ang sarili kong upuan. nagagandahan na kasi ako sa blog ko ngayon. lalo na sa theme nito. dati kasi, laging pink and black and white and royal blue and green. ngayon, iba naman. nakuha ko ang idea from, siyempre kay tsokolate. and nung tiningnan ko ulit, i realized na nakuha ko ang colors from texts to lines sa isang mahalagang material possession. salamat to tsokolate's mom, she gave me a shirt. a shirt with shades of blue, green and brown in stripes. it amazingly fits me the way it suits me better..

i really feel better now. completely leaving the fuschiang pag-ibig theme behind. i think this one's the best so far that i thought can mirror me.

i really want to get hitched!

2008-06-16T00:12:00.000-07:00

arden rod, ang totoong manunulat, ang pinsan ko, ang may mala propeta sa lahat ng kanyang sinasabi ay gumawa ng isang blog tungkol sa hiwaga ng bahay na inuwian niya, at ako. siguro, ang bahay nga na iyon ay may sa gayuma pero hindi lang iyon ang dahilan. arden rod always says that everything that he said ay nagkakatotoo. kung mali man ang ginawa ko, kasalanan niya yun, sinabi niya kasi na baka makakatuluyan ko si tsokolate. kaya yan tuloy, nagkatotoo.

friday di thirteenth- ay ilam!! (nanay and tatay said)

2008-06-12T23:35:00.000-07:00

Today is Friday the thirteenth. My very lucky day. It is not only because i was born on the thirteenth, thirteen is the only number that is always following me. I tried to change my fa-vorite numbers to 21, but number 13 is always there. It is more than a coincidence that this number been with me everyday. Almost.

- i can never go wrong on the thirteenth number of a quiz, an exam, major exams, even in UPCAT, or La Salle’s. the board exams i have taken. i am too much sure of my an-swer is correct
- every time i check the time in any particular day, the minute is always on the 13. in digital clocks like on PC, or on cellular phone, the numbers would always yield number 13.
- I dream of number 13 a lot of times
- On one of my nostalgic events ion life, there is always a number 13. like on our to trek to the waterfalls, i was with 12 high school student’s plus me, makes 13 of us en-joyed the adventure of dangerous cliffs and muddy treks
- As long as i can remember, i am always sick on my birthday until i turned 14. When i turned 7, i was just visited by my classmates at home and celebrated there. I turned 14 on Friday the 13.

I might be a paranoid regarding these coincidences. But i just want to share anything about Friday the thirteenth. Happy Friday the thirteenth. The omen it brings depends on how you see what your own Friday the 13th will be.

Until i have tsokoLate, it is always the 14th.

creepy bulalakaw and foolish moles

2008-06-12T23:34:00.000-07:00

Kamakailan lamang, mga alas diyes ng gabi nasa labas lang ako ng bahay na nagmumuni-muni. At nang papasok na ako sa bahay, may nakita akong isang bulalakaw na kulay berde ang kulay. Halos 15 meters lang ang taas nito dahil kunti lang ang taas sa niyog ng dinaanan niya ito. I swore nakakita talaga ako ng isang bulalakaw. Pangalawang beses na akong na-kakita sa parehong direksyon ngunit matagal na panahon na ng huling nakakita ako nito. Akala kung nung una parang isang lusis lang. alam mo ba kung paano ko nakita ang bula-lakaw? May narinig akong “sssssssst” sound kaya napatingin ako.

Anim na beses na akong nakakita ng bulalakaw. Sa iba’t-ibang lugar, may sa bundok, sa taas ng simbahan, sa bukirin, at dito lang sa bahay namin. Sabi ng kinakapatid ko, kapag daw ang direksyon ng lipad ng bulalakaw ay pababa sa lupa, ang binagsakan daw nun ay puno ng na-kakatakot o hindi kakatanggap-tanggap sa ating makamundong paniniwala na tayo lang sa mundo na ito. at sa lahat ng nakita kong bulalakaw na bumagsak, nakakasiguro akong na-kakatakot sa mga lugar na pinagbagsakan nila.

Ikukwento ko lang kong ano ang environment o anong klaseng lugar ang piangbagsakan ng bulalakaw na nakita ko ngayon lang.

Sa tapat ng bahay namin sa kabilang kalsada ay may isang lumang ancestral house na ma-tandang babae ang may ari. Si lola domeng. Isang napakagandang matanda na alam ko na nung dalaga pa siya, napakaganda niya. Siya lang mag-isa sa bahay na iyon until nastroke siya at naging bed-ridden. May nag-aalaga na sa kanya ngayon at nagiging kasama na rin sa bahay. Ang bahay ay medyo malaki, napakapasok na rin ako doon, kapag tinatawag kami ni lola domeng na pumasok sa bahay niya at papakainin ng barquillos at softdrinks. May hardin sa loob ng bahay. Ibig sabihin, may butas ang bubong ng bahay para ang ulan at araw ay makukuha ng mga halaman sa loob ng bahay na may groto ng Mahal na Birhen. Ang loob ng bahay ay puno din ng mga istatwang kahoy. Iyong kasi ang negosyo ng isa sa mga anak niya. may dirty kitchen ang bahay pero di lang dirty. Nakakatakot talaga ang part ng bahay na iyon dahil sobrang madilim, at tanaw sa bintana ang isang malaking mangga sa liokod ng bahay. Nakakapagtaka din na hindi gumagamit si lola domeng ng asin para sa pagluluto. Patis ang ginagamit niya. ang mga bintana sa kanyang kuwarto ay may mga barbwires sa gilid(para san kaya yun).

May malawak na hardin sa harapan ng bahay nila kung saan magkatabi ang isang napakalak-ing puno mangga at isang malaking puno ng akasya. Kapag walang ilaw o brown out na-pakadilim sa bahaging iyon ng kanilang lote. Sa likod naman ng bahay ay napakamasukal ang paligid. Wala na kasing naglilinis noon. May malaking mangga doon na tanaw sa bintana ng dirty kitchen. At sa labas na ng kanilang nasasakupang lupa. Ay bukirin na. isang malawak na palayan. Madilim kapag hindi maliwanag ang buwan sa gabi.

Sa malaking mangga na iyon, nasasabing bumabagsak ang mga nakikita kong bulalakaw. Batay sa pag tantiya ko sa trajectory at angle ng pagbagsak ng bulalakaw, alam kong sa mangga iyon bumagsak. At sabi na rin ng mga matatanda, nakikita din daw nila ang mga bu-lalakaw noon na doon bumabagsak.

Hindi naman nakakatakot. Dahil, sanay na ako sa ganitong uri ng buhay sa probinsya. Kung saan ang karamihan sa mga tao ay naniniwala pa rin na may ibang nilalang na kasama nating namumuhay sa mundong ito.

I do not consider what i saw as a meteorite. When the earth’s gravity attracts a meteorite to its surface, the meteorite will burn upon entering the atmosphere. It just a small particle of space rocks. If it burns upon entering then before it lands on the ground, it is nothing but dust anymore and not still burning. Besides, it is barely possible that a meteorite fall on the same place every time i see them.

**********

Kagabi habang pauwi na kami sa bahay, may nakita kami sa daan na dalawang moles (di ko alam ang tagalog ng mole kaya english na lang). sa gitna talaga ng kalsada. Di namin alam kung nagaaway sila o nagbabanggaan lang. they were like a mole on a mirror. They jumped and bumped each others noses. Nakakatuwa dahil di man lamang nila kami napansin na du-maan. Until we meddle on their nose bumping.

Nalaman ko na lamang na ang moles ay family ng shrew and hedgehogs. They look like rats but they have short tails. They live undergrounds, and has tiny eyes which explains that they can’t see clearly. Kaya nagbanggaan. They are sensitive on ground vibrations but extremely numb above the ground. Naks information.

updating2....

2008-06-09T19:22:00.000-07:00

The start of this year’s month of June was probably the end of dreaming and the start of believing that everything’s real. If the reality of life is that it is not fair, then some things are beyond fairness. Too much favor. But, it wasn’t easy to have great things, and great people. There are some who stand on our way. Some leads you to other ways, and some just completely stops you from going on....hirap akong umenglish!

Sinalubong ko si tsokolate sa paliparan dito sa aming probinsya. Hindi ko mawari ang tamang nararamdaman ko. May tuwa, dahil makikita ko na siya muli, may takot dahil baka hindi na niya ako papansinin dahil sa peklat na dinulot ng dalawang tahi sa aking mata na bi-nago ang hubog ng aking pisngi. Sobrang saya, at umaasa na sana makukumpleto na ang pangarap ko. Dahil hindi ako maniniwala na akin na si tsokolate hangga’t di ko siya nakikita sa aking tabi.

Nakakagulat ang mga pangyayaring sumunod. Masaya, lahat masaya. Nakakatakot. Nakakapanibago, na sa unang pagkakataon nakikita ako ng buong bayan na may kasamang tsokolate. Hindi madali ang lahat, hindi tinanggap ng lahat ang kanilang nakita. Na kasama ko si tsokolate, at kasama ako ni tsokolate. Pero, unti-unting nasasanay ang mga tao sa paligid na makita si tsokolate at ako na magkasama. Hindi naman kasi madali ang biglaan. Araw-araw sa loob ng limang araw, napakasaya ko.

Naranasan mo na ba ang makamtan ang iyong pangarap na bumubuhay ng iyong imahenasyon upang maging masaya walong taon na ang nakakaraan? At ngayong nakauha mo na ano ang pakiramdam mo? Ganun din ang pakiramdam ko.

Kung tutuusin, wala kang pakialam sa entry ko na ito. Pero masisisi mo ba ako na gawin to kung labis ang kasiyahan ko?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Simula na ng classes kanina, and ako na naman ang taga hatid at sundo sa mga nakakabata kong kapatid. Kahit ayaw kong nakikita ako ng mga dati kong guro, pumunta pa din ako sa school para sa mga kapatid ko. Mamaya, pag uwi nila, kaniya-kniya na silang kuwento tungko sa first day nila sa school.

pero bago yan. Kinuha ko kahapon ang kanilang uniform na pinatahi sa medyo malayong lugar. Hindi pa pala tapos ang mga pinatahing uniform, mga isang oras pa daw bago ko ma-kukuwa. Naisip ko na maligo na lang sa malapit na ilog-resort mga 4 more kilometers away. Kahit walang pera, kahit tipid sa gasolina pumunta pa rin ako. Mabuti na lang walang katao-tao sa resort kaya di na ako siningil ng entrance fee. May isang grupo ng mga bata na tu-matalon talon sa diving board. Siguro ang pinakabata is 8 years old and ang pinkamatanda ay mga 14 years old. They were swimming on the edge side of the wide river, so literally solo ko ang bandang gitna. Malamig ang ilog, masarap maligo. At nakakapagisip ako kaunti. Ngunit sobrang saya ko siguro kung kasama ko si tsokolate.

Pero pagkatapos kong magswimming mag isa, umuwi na ako.. dahil biglang sumakit ang ulo ko sa sobrang lamig.

akin na ang tsokolate

2008-05-28T18:26:00.000-07:00

Again and again, sinasabi ko lagi ang dahilan kung bakit ako nagba-blog. It is because mahina ako pagdating sa emosyon. Emosyon, ayan na naman si kaine, walang ibang sinasabi kundi tungkol sa pag-ibig, pag-ibig, pag-ibig..iba’t-ibang klase. Mga tagong pag-ibig, bawal na pag-ibig, nabigong pag-ibig, nagaantay na pag-ibig, umaasang pag-ibig, naghihikahos na pag-ibig, mga pag-ibig na gustong balikan. Halos lahat na ata ng mga ito ay nagawan ko na ng blog. Dahil nadaanan ko na ang lahat ng mga iyon.
Pero, parang lumalayo ako sa gusto kong mabasa mo ngayon, iyon na nga po, mahina nga ako pagdating sa pag-ibig, at nangangailangan ng isang matinding emosyon para makagawa ako ng ganito. Para sa mga umaapaw na emosyon. Siyempre, nakakaapekto ang mood ko sa paggawa ng blog. At sa panahong ito, kasabay ng mga piling tugtuging mababagal, walang perkusiyon sa musika, ang nararamdaman ko ngayon ay isang napakatinding emosyon na hindi ko aakalaing makakamtan ko sa pagmamahal ni Tsokolate.
Okay, eto na naman ako, may isang tao na naman sa likod ng isang matalinhagang paglalarawan bilang si Tsokolate. Gusto ko kasi na ika’y mananabik na malamang kung sino siya, at sundan ang kuwento ko, niya at namin na kahit ako ay hindi inaakalang magiging ganito ang ngayon dahil pangarap lang siya mula noon. Ibinabahagi ko ang aming munting kuwento na ako mismo ay kinasasabikan ang paggawa ng kanyang simula. Dahil, ako ay hindi makapaniwalang makakapiling ko si tsokolate. Na naroroon siya sa tabi ko sa mga nakikita ko sa sarili ko na pinapasaya ng aking mga apo.
Matagal ko nang gustong ipabasa sa iyo ito, ngunit, noong nagpapatuloy na ang nasimulan dati, walang humpay kong sinasampal ang sarili, kurot, kagat at kahit ano pang tipikal na nakikita sa mga telebisyon upang magising ang isang karakter. Ngunit nabigo ako, dahil totoo pala talaga. Mahirap paniwalaang nangyayari ang pinakamagandang pangyayari sa aking pagkatao ngayon. Dahil simula pa lamang nang una ko siyang nasilayan ay pinunan niya agad ang musmos kong pagiisip na halos siya lang ang nilalaman. Pero, tinanggap ko na sa sarili ko na isa lang siyang pangarap, isang suntok sa buwan ang mahawakan man lamang ang kanyang kamay. Kaya, kapag nakikita ko siya, hanggang tingin na lamang ako, na ang tanging paraan lang na masasabi ko na mahal ko na ata siya ay nakasalalay sa nangungusap kong mga mata na sana nabasa ng kanyang mga mata ang nais kong ipadama sa kanya. Ngunit, sabi nga nila, mapaglaro ang tadhana, matagal siyang hinanap ng aking mga mata. At kung hinayaan ko ang sarili ko, baka buong ako na ang naghahanap sa kanya.
Oy, si kaine, nagsisimula nang magkuwento, nagiging personal na ata ang mga sinasabi ko, nagiging korni na ako. Pero, una, hindi sa iyo itong blog na ‘to at pangalawa, ikaw din naman a? nagiging nakakatawa kapag nakakadama ng gaya ko..sana tama ako, dahil kung hindi, siguro, hindi totoo ang nararamdaman mo. Baka, tugon lang iyon ng sitwasyon kaya ka ganyang. Baka, ang ginagamit mo ay ang puso mo, hindi ang pag-iisip mo. Iyon ang paniniwala ko, tumitibok ang puso sa kahit kanino na maganda ang dala sa atin, pero iba ang pintig ng puso kong maselan sa taong laging laman ng isip ko. Si tsokolate.
Iyon na nga po, pinaglaruan ako ng tadhana, at malamang siya rin. Maraming dumating, ngunit lahat may kulang. Pero, hindi naman ako naghahanap ng isang perpekto. Nararamdaman ko lamang na ako ay hindi para sa iba, siguro para lang ako kay tsokolate. Naku, hahaba ang usapan kapag pinagpatuloy ko pa ang detalyadong pangyayari.
Pinagtagpo kami ng tadhana sa kaniya-kaniya naming di magandang pangyayari. Muli kaming nagkita, kahit may mga pagkakataong gustuhin ko na hindi siya makita isang araw, makikita ko pa rin siya. Simula noon, hindi na lamang mata ko ang muling nagsasalita sa mga mata niya, kahit hindi man ako nagsasalita ng parang ganito, hinahayaan ko ang sarili ko na gumawa ng kapansin-pansin upang mapansin. Oo, papasin ako, ilang buwan akong nagpapansin sa kanya. Hindi ko mawari ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa, pero ginagawa ko lamang ang gusto kong gawin. Dahil malamang, iniibig ko pa rin siya. Muli.
Dala ng pananabik at masidihing nararamdaman, nangyari na ang lahat ng ngayon. Sabi nga nila, hindi mo malalaman ang nararamdaman ng isang tao kapag hindi ka matapang na alamin ito. Inaamin ko na natatakot ako noon kung sakaling sasabihin ko na ang lahat, kahit hindi talaga lahat. Ngunit, nilabanan ko ang takot, dahil pagod na ang mga mata ko sa kasasalita. Para akong pipi na kinakausap ang isang bulag. Siguro ang isang pipiay totoo kapag nagmamahal, dahil lahat ng kanilang pagpaparamdam ng pagmamahal ay ginagawa lahat.hindi lang sa salita, hindi umaasa sa salita.
Nakipaglaro ulit ang tadhana at muli, ang mga mata kong pagod na sa pagsasalita ay muling nanabik na mangusap muli. Hanggang, nagkasundo ang buong katawan ko na kailangan tulungan ang mga mata ko na makita muli si tsokolate. Hindi posible sa mata ko na makita si tsokolate. Natataranta ako sa bawat oras na unti-unting akong pinanabik na makita si tsokolate muli. Sawa na ako sa pagkokontrol sa sarili ko para makamtam ang isang bagay na magpapasaya sa akin. Bakit ko pa kasi pinipigilan ang sarili ko na maging masaya.
Buong buhay akong nag hihintay sa tamang tao, sa tamang pagkakataon, sa tamang sitwasyon. Siguro hindi lang tamang oras ang dati. Masaya ako habang ginagawa ko ito. Ang pagtatapos na ito ay ang ikatlong gabi na ginawa ko ito. Gusto ko kasi na paglaanan ng espesyal na atensyon ang paglalahad na ito. Mahal ko si tsokolate, hindi ako magsasawang sabihin na mahal ko siya. At ang pinakamasaya sa lahat,.. mahal ako ni tsokolate. kahit ang aming pagkakaiba ng ugali at ano pa man ay hindi sinasangayunan ng iba. mahal ko si tsokolate

LBC hari ng padala will laugh at me tomorrow

2008-05-15T07:36:00.000-07:00

i really do not know why i am doing this. i am in the province already and still has to do something for the apartment in quezon city like i am used to. unintentionally the cap on the pseudo-loop-of-henli of the sink was flushed down on the toilet basin. that means that the flow of water on the sink goes straight down to a container underneath the sink then flush to the basin.

we looked for it in haradwares in quezon city but did not found any of the close match. i am here in the province already and it seems that i am still uneasy to know that something is wrong on the other house. i searched for it on our town but still there was nothing available. i was on the other place this morning and looked for that cap. i looked elsewhere until i found one. i only hope that the way i measured it by recalling how my grip were when i was holding the original cap will fit the tube.

i went to an LBC branch this afternoon and inquired about the fees to pay to have it delivered. i can see that the man's eyes reacted that i am delivering a cap to quezon city from here. imagine, a sixteen peso cap will be delivered for one hundred forty pesos? it will be stupid to do it. but anyway, i will just add something to make it more practical of money effecient.

i still can not upload photos here. sayang

stitch + pain = medal

2008-05-14T08:01:00.001-07:00

this dial up internet connection cannot make me upload a photo. I'll just repost this entry with a picture if i had a chance..

i woke up early this day to talk to my tita. after the call my tatay gave me a medal. i thought that it was for my brother, but it was really for me.. i asked why, but my father cannot answer either. i know that it is a medal that was awarded last night on our barangay's fiesta. i did not went out of the house entirely a day yesterday because it never stopped raining. the rain made me idle and more in love..i asked someone to know what is the medal for. my cousin said that i was awarded last night as one of the mythical five with the medal. i was a little satisfied for the humble reward. getting two stitches and a little facial distortion have gained a little price.. it is better than gaining nothing at all.

updating....

2008-05-13T23:33:00.000-07:00

It is not ordinary to have an extraordinary brother

I did not came home for the fiesta because our youngest brother has been invited to join Resources for the Blind Inc.’s annual camp. Along with other visually impaired children and volunteer’s my brother will be far from us for five days for the first time. When brought my bro on the departure area with my tatay, i can see that my brother is still one of the lucky, because he’s got low vision, but others are totally blind. May mga umiyak na nanay, and chil-dren din. Tseb is moody and we worry that he will cry on their camp.
Five days has gone and we will fetch Tseb. When he stepped down the bus, facilita-tors would congratulate us that our bro has gained major awards. Too good for a first timer. From the moment we have him until the end of the day Tseb kept on talking about his experi-ences about the camp.
Sometimes when i met other kids like my brother’s age or younger, i hold them extra careful i tend to carry them than to walk with them because i am used to treat my brother extraordinarily because of his condition, he might have unwanted accidents if not taken care of seriously.

whAT’s holdING me back

nabibilang ko na into days ang mga nalalabing araw na nakatira ako sa bihirang pag-kakataon kasama ang pinsan ko at mga pinsan niya. Kapag meron kang maraming tinitirhan nagkakaroon talaga ng pananabik na bumalik sa dating tinirhan. Parang, kapag nandito ako namimiss ko ang nandoon, pero kapag ako ay nasa nandoon na, namimiss ko naman ang nandito. Magdadalawang buwan din ako sa tinatawag naming bahay sa Quezon City at ilan sa mga mamimiss ko ay ang:

- laging baradong banggerahan. Di ko mawari ang dahilan. Di rin mabilang ang dami ng Liquid Sosa na binuhos upang matanggal ang bara. Ang lababo pa ata ang umubos ng stock ng declogger sa SSG grocery. Iba’-ibang paraan na rin ang ginawa. Pero bigo akong maayos ito hanggang sa araw na ako’y lumisan sa bahay na iyon
- depektibong remote control. Na pinupukpok para gumana. Minsan nakakairita.
- Ang long standing beterano sa predyider namin. Ang candy na apat na buwan ng nandoon, ang mga pasalubong mula sa probinsya na halos apat na buwan na ring nasa loob, ang fish tocino na apat na buwan ding namamahay doon at di maubos ubos, dried fish na ilang buwan na rin pinagpiyestahan ng mga langgam. Ang to-mato paste na halos pitong buwan ng nandoon.
- pusa ni ate Del na taga ubos ng mumog namin.
- Ang ulang paper bag?!? Hehe
- Chilli powder
- Ang kakatuwang pangalan ng isang grupo ng traysikel “PAPATODA”
- Si ate Ellen ang butihing tindera ng mga gulay sa palengke na nagtuturo sa akin kung paano lutuin ang ninanais kong kainin. Kung hindi dahil sa kanya, hindi ko matututunan ang iba’t-ibang paraan ng pagluluto.

At siyempre mamimiss ko ang mga tao sa bahay. Sina Nong Ark at sa kuyang-kuyang treatment, si Jackie-Jackie ang taong kayang hanapan ng kamukha ang kahit sino na makikita sa telebesiyon, at ang paulit-ulit na pagsambit ng mga salita. Si Lucille, na wala akong ibang way na makipagkumyunikeyt sa kanya kung hindi dinaan sa away or argyumentong di kailan-gan.

These are all part of the game- physical, brag, entertaining, pain!

This my first time to play for a fiesta basketball league on our place. Playing for this kind of competition is one of my childhood dreams. I want to play, i want those who bully me when i was a kid know that i can beat them now, that only the weak uses its power over someone. Unfortunately, I did not make it to represent our Barangay for the town fiesta. And while i was still in Quezon City, it was like everyday the coach asked if i could hurry up and come home to secure a place on the basketball league. It is satisfying to know that the team needs me. I did not make it so when i came home days after the fiesta, (hirap uminglish!) habang umiikot-ikot ako sa kung saan-saan ang approach lagi sa akin ay kung bakit ngayon lang daw ako umuwi, sayang dapat pasok pa kami sa championship or what. It is flattering to hear those comments from other people because i can feel my importance, which is rare.
But i made it to join a little league composed only of our barangay’s residence. For two years, our team did not make it to the semi finals. Worst was last year when the team did not won any game. I was not around to play that time kaya damang dama ang presence ko this season. Dahil we made it through the semi-finals. Mayabang ako eh, but i did not do all the job, we are one team, and we did our best to win. Habang naglalaro ako, the live game commentator always said na sayang daw ako, dapat nandito ako nung past game every-time i made some points. I just smiled dahil compliment yun for me.
Okay, nakapasok na kami sa semi-finals, just a game won, we will be playing for the finals. We defeated all the teams except for one team that is the strongest. One of the amaz-ing plays was with the police team. Yes, we played with the police. I sometimes joked them asking how does it feels being whistled for their violations instead of the other way around. The police just laughed and defeated.
But, not all great nice things lasts long. Wala pa sa kalahati ang first game of the semi finals when i get elbowed on my left eye. I stopped playing, I held unto my eye then when i looked at my palm, i said that this is not good when i saw blood. Nakakabastos lang, dahil the game still contoinued. Pumunta ako sa sa bench and my teammates looked at my eye, the referee, my little brother. When, i looked it through the mirror and realized that i must be out of the game, i washed it, and went to go to a clinic. Akala ko kakayanin pa ng band aid ang cut but it was deep and wide open so dapat tahiin. The doctor stitched it twice. Keeping me assured that it will reduce the scars I might get. Especially i am a keloid former. The doctor was a friend so he charged nothing to me except for the thread used to stitch. Alam ko na takot ang tatay ko sa karayom and tahi, but he was with me when i was treated. I realized na hindi naman pala masakit ang tahiin. I only hope that it will not make a huge mark on my face.
It is all part of the game. Sabi nila nung nasiko ako ni Tomas sa mata, the stitch was okay for me, but the black eye is humiliating. I kept on accepting that this is just a part of the game. But when i recall some of the games we played, he was never good at this sport, mainitin ang ulo and i feel that i am intimidating him dahil magkasing laki lang kami. I accept that this is part of a game, but what draws my anger out is that this is how he plays his game. Then hindi na maganda yun. But i will never avenge my vulnerability, dahil talo pa din ako.
The final part was that, natalo kami and they won, because i was out of the game. Naks. Yabang ko.

And i would like to thank the following persons and institutions for their contributions:

- mga kapatid ko na sina Parod and Ilku for refilling my water bottle when i am rehydrating, buying me chocolates and running errands for me.
- sa asawa ni Neil na head ng team namin, for preparing a series of merienda after every victorious play. Sa sopas, sa caldo, tinapay at juice
- sa mga nagdonate ng moral, financial and expertise for the game.
- kay Jawok sa pagpapahiram ng kanyang high cut rubber shoes.
- sa bagong CR ng simbahan lalo na kapag napasobra ako sa tubig
- kay tatay ko sa pagpapahiram ng kanyang oversize shirts.
- kay tsokolate sa inspirasyon, pag-aalala, lucky charm sa reminders na laging mag ingat.
- sa AFS foundation sa kanilang free towels para pamunas sa pawisan kong mukha.
- kay Doctor Tugon, sa nurse at sa volunteer nurse sa libreng serbisyo noong nasiko ako.
- sa bike na galing Japan na parang anime na ginagamit ko para maehersisyo ang aking binti.
- at sa mga fans!!! Wala kami kung wala kayo, at wala kayo kung wala kami.

everything is nice

2008-04-27T06:43:00.000-07:00

i was with my mom when we went on to fix some things in quezon city. i was patientlt waiting for us to finish and proceed for the next agenda of the day when i saw mini posters posted randomly anywhere on the glass wall. it caught my attention because i have nothing to do... and here are some of the qoutes i remember, cheesy but if were to wait two hours sitting alone coming from a three hour sleep, you will surely notice even something like this;

love is composed of a single soul inhabiting to bodies

the heart has reasons that reasons can not understand

at a touch of love, everyone become a poet

ASSuming

2008-04-21T04:57:00.000-07:00

recently habang wala kaming magawa, kinakanta namin ang mga kantang OPM. pinalitan namin ang subject on it's opposite. di naman masama kasi parang ang yabang ng dating like this song "bakit ngayon ka lang". minus the female lyrics

Bakit ngayon lang ako
Bakit ngayon kung kelan ang puso mo'y meron nang laman

ako sana ang 'yong yakap-yakap
Ang aking kamay ang iyong laging hawak
At hindi kanya...

Bakit ngayon lang ako dumating sa buhay mo
Pilit binubuksan ang sarado mo nang puso
ako ba ay nararapat sa iyo?
At siya ba’y dapat mo nang limutin
Nais mong malaman bakit ngayon lang ako dumating

anything

2008-04-21T04:56:00.001-07:00

i am in love again. and i am getting on to the cool jive. no more rocks, just smooth. masarap ang pakiramdam ng isang inlove, lahat ng nakikita ay katangi-tangi. nagiging chocolate ulit ako. sana laging ganito. kahit medyo sad na ako, and it is inivetable because of some reasongs.

naging mabait sa akin ang tadhana ngayong araw. lahat ng oras ang favor ay nasa akin..

under pressure

2008-04-20T06:42:00.000-07:00

wala muna akong ipapaskil sa mga oras na ito dahil hindi kanais-nais ang nararamdaman kong lungkot, takot, at pagsisisi ngayon. patawad sa pag-gawa ng wala, na nakakasira..

2008-04-15T07:52:00.000-07:00

gusto ko na sanang palitan ang playing song sa blog page na ito, pero gusto ko pa rin pakinggan ang ibig sabihin nito. anyway, naging mahirap para sa akin ang last three days. meron kasi akong clogged nose. it is not easy to talk normally, laging nasal ang tone ng boses ko. pero i am still a positive thinker dahil i find it abnormally nice to say words on its nasal sound. parang mabait na ako.
gumawa ako ng chicken aloha kanina for breakfast. iyon kasi ang special dish ni ate, pero since it was my first to cook that kind of dish, di masyadong masarap.. dahil, inlove ako, gumagawa ako ng entry kahit sobrang mababaw ang dahilan, or it can't attract my reader's attention. gusto ko lang malaman ng mambabasa na kahit anong gawin ko, o ginagawa ko in-love pa din ako. but it does not neccessarily mean that i am in love to whom, it might be to what. like, i love everything that i have done or been doing. so, why not tell things or person i am in love with than things i considered lame for a in loved? hmm, oo nga no? i answered my own quetion. kasi po, may mga bagay na hindi kailangang sabihin. there are things that shouldn't be said directly. kaya nga may blog ako e, so that i can express what i feel in a figurative way as much as possible. it might an act of cowardness. maybe, pero i know that i have my reasons to make everything undirectly said. so iyon. di ko alam kung bakit ko sinasabi to. it seems like i am just reflecting. pero blog ko to. bahala kayo.

ngiti.

tsokolate ganyan ka lang lagi ha?

mga literal

2008-04-13T07:20:00.000-07:00

literally;
- wala akong maisip na mangandang i-post ngayon(excluding this)
- wala akong pera
- iisa lang ang tumatakbo sa isip ko (pagod na nga siya eh)
- nakapula ako ngayon, from shirt to shorts
- in-love ako (lagi naman)
- gutom pa ako
- gusto ko lang ayusin ang theme ng blog ko into Silent Sanctuary's Fuschiang Pag-ibig album. na sobrang namiss ko. in love?
- malungkot ako sa mga nangyayari
- tumataba na ulit ako
- i miss my brothers
- nagpapansin lang ako
- mahaba na ang buhok ko
- nakakaya ko pang tiisin.

ngiti

chocolate 2 - ang story ng ferrero rocher

2008-04-09T21:16:00.000-07:00

nakakatakot na ang mga nagdaang apat na gabing laging ganito. tsokolate na naman ang dahilan ng mga ito. mula ngayon, tsokolate na ang tawag ko sa iyo. apat na gabi na akong natutunaw sa bawat panaginip na tanging ikaw lamang ang paksa. nakakatakot, dahil lubhang hindi na nalilimitahan ng aking sarili ang pag-ibig na nadarama ko para sa iyo, kapwa ko tsokolate. nakakatakot, ang dahilan kasi kung bakit laman ka na lamang lagi ng isang magandang panaginip ay halos buong araw kitang iniisip. hanggang imahinasyon ka lang. ang lahat ng mga naiisip ng utak kong nakatuon lamang sa iyo ay ginagawan ng palabas sa entablado ng panaginip. wari'y totoo, parang totoo, ayaw kong magising, pero ginigising pa rin ako ng reyalidad na hindi ka matutunaw sa palad ko, kundi sa palad ng iba. natutunaw ako kapag naalala ko kung paano mo ang tingnan.apat na gabing magagandang panaginip, pansamantala, ngunit sobrang masaya.kaya pumapaitaas ang mga salitang ito dahil iyon ang nararamdaman ko. parang inaangat ang damdamin ko mula sa pagkalunod nito sa baha ng hinagpis at alon ng pag-iisa..kaya kulay tsokolate ulit ang "entry" na ito. lahat dahil umiibig ako..

the other night, we watched the PBB teens tv program. mayroong "kilig" scene doon bout nicole and yosef(ba yun?) there are four people in the apartment where i am staying. two boys and two girls. pero sa napansin ko, kami lang ng pinsan ko ang kinilig(oo, kinilig, wag ka ng kumontra), but the ladies didn't. it made me curious kung bakit hindi sila masyadong kinilig. then i realized, maybe in the way the approach was being done. on that part kasi, it was the girl ang unang lumapit sa lalaki. tried to talked to him, ask for apology, and others. cried, then okay na. siyempre maganda yun for us guys, but not too much for a girl. maybe that's why. hindi naman ako kikiligin kung may makikita akong lalaki na gumawa ng lahat para sa girl. something about gender aspects.

last night, noong luto na ang nilagang baka na gawa ko, nang nasira ko ang rice cooker that i didn't know how. after naligo dahil sobrang mainit. jackie and i made some hmm, rare-chatting. rare, kasi we talked about how our emotional states have been. it was a bit more than chatting kasi, nagulat dahil parang two hours ang usapan na iyon. masaya ako, dahil, nakashare ko si jackie sa mga tinatago ko. i mean, this is rare dahil sobrang cautious ako kapag kausap ko ang mga tao na ngayon lang ako nakilala. it was a bit relieving din kasi dahil nga madaming nang sobra sa nararamdaman ko, naishare ko iyon figuratively. so yun.next time ulit

chocolate

2008-04-05T20:28:00.000-07:00

di naman kailangan na pink lagi ang kulay kapag inlove. a chocolate from ark made me realize that i am inlove. or it's just the chocolate that made me inlove. kaya kulay chocolate din ang font color nito. kaya gumagalaw din ang post na ito. mga dahilan na gusto kong ipahiwatig na ako ay umiibig kahit walang dahilan, kahit isa lang ang dahilan. parang tsokolate akong natutunaw tuwing inaalala ko ang bawat tingin na blanko, at parang ako na lang ang maglalagay ng kahulugan ng pagtitig na iyon. parang nasa dalampasigan ako tuwing sumusunod ang kanyang buhok sa bawat lingon. nakakatakot umibig. dahil lahat gagawin mo para hindi na iyon mawalan sa iyo. lahat kahit ang hindi dapat gawin, ginagagawa. lahat, para sa iniibig, ginagawa ng umiibig para sa pag ibig. tsokolate, nagugustuhan na rin kitang kainin, kahit ayaw ko ng iyong sobrang tamis ngunit habang natutunaw ka sa aking mga daliri bago kita kainin, napagtanto ko na umiibig ako. tsokolateng tumigas sa lamig ng pridyeder ngayon ay natutunaw na sa init na dala ng pag-ibig. cheesy

2008-04-04T01:02:00.000-07:00

di ko alam kung ano specifically ang ilalagay sa post ko ngayon. there's just a lot of things that i want to "share". una, since ako lang ang halos walang ginagawa, bunso and bored. taong bahay ako. i cooked anything, kahit di nakakaain, basta taong bahay. cooking. it is not what i am used to with. i remember when i am in vacation in the province. tatay would ask me everytime about out viand for the next meal. i always reply na kahit ano lang. now i know why tatay ask me about sa ulam namin. ang hirap palang magisip ng uulamin. lalo na kung walang nagsa-suggest na gusto nilang kainin. i cooked a lot more than i have to. pero masaya ako kasi nakakain ko naman ang niluluto ko. doing the kitchen works most of the time, nadadama ko na rin ang pagmahal ng bigas at ngayon ng mga karne. mahal!! blame it on the media. if they didn't report the rice shortage, rice businessmen might not thought of increasing their goods. dahil hindi naman ganun ka kulang ang bigas para magtaas agad.
last night, i dreamed of playing basketball. it was expected kasi yun ang nagpapabother sa akin these days. yabang "aside", tuwing umaga coach texts me na umuwi na daw ako. i am feeling the need for me? kaya i am now wanting to go home if there will be just ba chance to go to. people who are close to might say that it will be just a waste of time, that i should prioritize my goals first. but i think when much more closer individuals might know about this, they will agree with me, i guess. kasi, bata pa ako, i always widh that someday i will be part of the league playing for my own fullfillment. ayaw ko ng taga cheer lang. di lang kasi nabibigyan ng chance nun dahil my body cannot stand the game. pero ngayon alam kong kaya ko na.. and i also want to play, dahil gusto ko may makukwento ako sa mga anak ko balang araw about how my adolescent days went. dahil literally, i have much less to share to my offsprings. compared to may tatay telling us too many stories about his younger years. ako wala. wala sa katiting ng sa tatay ko.. kaya yun..
hmmmm, wala na akong masabi. uulitin ko na lang ang lagi kong sinasabi. i am in love, i am always in love. dahil if i am not, papayat ako, i easily lose weight on emo stress than the physical stress.

welcome back ayi- plus "the edna's thanks party plus kitakits

2008-03-31T03:16:00.000-07:00

i was in Laguna yesterday. may paparty kasi si ednalyn dahil pumasa siya. despite the distance(yeah), pumunta ako kasi i want to see good old friends too maliban sa food gusto ko din makita ang folks ni edna. i was the first guest there. then came another edna's friend and we were the first to eat. then came, the rest of the people. si kate, na nakita ko na straight ang buhok for the first time on her broad shoulders.. glenn, si kuya glenn i teased. na joker pa din, then came jd, na katerno ang table cloth sa occassion. patre a not so friend friend, and later, si april which made me laughed sarcastically when her tummy camed out. and lastly, sina arvie, ang tanging may trabaho sa mga tao dun, and si ayi, who just came from the U.S.. i missed everyone. masaya, we sang, drunk a bit of alcohol, and ate a lot. a lot. came in late at night nagsiuwian na..natulog na din ako
early in the morning ginising ako ni wyeth, ang cute nephew ni edna nagulat ako kasi ginising ako. i suddenly missed my brothers when he asked me to watch him play his psp. nakakatuwa, he sat beside me while i was still lying. he thought that i couldn't watch him playing, humiga siya sa tiyan ko. natutuwa ako, para akong daddy, i was dearly touched by a 5 year old who barely knows me
dumaan akong perps, missed it kahit papaano, then uwi na ako qc. mahabang biyahe, pero i was satisfied. the only problem today is that i am so damn, lonely. i feel alone, i feel incomplete, i need something, or someone. damn it. damn this

earth hour - my moment hour

2008-03-31T02:39:00.000-07:00

while cooking for dinner, naalala ko na on the night of march 29th, at 8pm, is time for the earth"s favor to come in. we turned off our lights kahit lights lang ang hinihingi, we also including the tv set. only a radio and a fan were running. it was quite a nice night, cooking without light(almost done din naman), bathing without light. i have realized many things on a quite 1 hour of that night. it helped me feel a little at ease because i knew that i helped. i helped to lessen the earth's problem, even if i can't do the same to mine. narealize ko din that what my mother does for preserving nature makes her feel this way. the way i felt. masaya. fullfilling. i hope lahat ng tao sa mundo, aware na sa lahat. that a traditional burning of dried leaves to smoke a tree is considered not good today. that if we thought that; why the heck are we doing this since others don't really mind to do, should be reversed. masarap tumira kasama ng kalikasan. nararanasan ko yun. that is why i still want to live in the province. unlike in the city. in our place i am not afraid to breathe in deeply beacuse i know that the air i breathe is cleaner than to my thoughts.

gusto mong magkape?

2008-03-28T21:18:00.000-07:00

yesterday, i was surprised by a text message from a former classmate. she asked me if i am in laguna because she wants to invite me for a coffee. i was really surprised dahil if someone might invite me for a coffee joan will be least likely to invite me. i was touch. yeah touch ako. hmmm, napilitan akong maginternet dahil someone asked me about an international artist's name on a movie. nakalimutan ko ang name kaya naginternet pa ako. nahanap ko na. her name is Sophia Myles.

mga munting istorya na lahat magaganda

2008-03-27T03:27:00.000-07:00

isang araw, bigla akong nairita dahil binara ako ng isang tao dahil concern lang ako... so, to at least contain my temper only to myself without letting her(them) know (na alam na siguro), i planned to visit laguna. it was possible the next day. pumunta akong laguna ulit. i was able to have my lunch with ate. pinagbigyan ako sa little favor na hiningi ko. i was really glad. ang tagal nga lang dumating. i was running out of sugar, nanginginig na sa gutom, pero dumating naman.. nakakagulat na entrance sa jollibee(i am always surprised). she didn't know that a gay was staring at me a lot of times before she arrived. a little limited conversation. i teased ate to watch the movie "supahpapalicious" but i think she will not still watch it kahit libre ko na ang lahat.it was an amazing starving afternoon.. then i headed back to the real home. my new cousin was there, so tiny and delicate. i like kids, but i son't trust myself on handling infants. natatakot ako. i fixed some things for two days until i was satisfied that the house looks fine and in order again.
bakit ganun, lagi na lang ako pinapansin ng mga bading, hindi ng mga babae..hehe. kasi inayos ko ang motorcycle ng tito ko, so i went to a cycle parts store. two gays were there, nagpapaayos ng motor nila, when i bought a tube for the tire replacement and looked for a vulcanizing shop. i found one and coincidentally, ryan, who also have his car repaired there. we talked for a while when the "vulcanator" said that the tire i bought will not fit my tire. so i went back again to the store, the lady gave me another size of tube then before i left these two gays asked my name, so sinabi ko ang name ko. i don't want to be rude just because they are gays. but, the replacement i bought didn't fit again, so i went back to the store and the gays laughed and started to ask where i live. i said "malayo", then left. at the shop, upon giving the "vulcanator" the tube i told him na " kuya, kapag mali pa yang gulong na yan, malalaman na ng mga bakla ang number ko" ryan just laughed. so okay na iyon at last.
the next day, hatid sundo ko ang mga pinsan ko to their school. too bad, the day was extremely hotter than me, nangitim pa ako lalo. i went back to quezon city after i heard from the news that pacquiao's motorcade has passed buendia ang quirino. i dropped by ayala and made my self exercised my legs by strolling down at sm and glorietta. on my way home, i don't know what kind of approach will i make. i am still a bit disappointed. but my nickname is really who i am. it was okay afterall in the apartment. again, i looked like mario the plumber in this apartment. the sink was clogged again(di ko na mabilang kung ilang beses ng bumara ang lababo) and my slight obsessive-compulsive behavior made me idle all day. i've done almost nothing. nanghihina ako kapag may masisirang routine sa araw-araw kong ginagawa.
last night i was on a temporary ecstasy. an estimated 6 hour only baguio visit..pero ang pangit, it was a blighted baguio trip. sasama sana ako sa kasama ko sa bahay, except for so many reasons why i shouldn't be. i like to go, after she invited me if i want to go with her. inside, i would like to. but i ellicited some words of not wanting to go, to analyze the "invitor's" opinion. but, considering my boundaries, i made some parameters on going or not going. and the next events says, i will not go. ironically, it was damn hot last night. kahit industrial fan ang meron sa room namin, ang init pa din. siguro it was just a psyshological reaction of the blighted baguio trip. but, because of that, i was able to finish the "dexter" series. something about killings and more on witty analizations.
naku ang haba na, just made a tuna sandwich for merienda kanina. it was amazing, dahil this is my first time to make one. hala, nawili ako, i have to make viand for dinner pa. magugutom na si jackie.haha. kaya eto lang muna for this day. siguro this is enough to fill in my days of being unupdated.

the oathtaking day-and other side stories

2008-03-21T20:58:00.001-07:00

ang pinakakahintay na araw ay dumating na. the oath taking day, mahaba ang biyahe from qc to pasay. when i first saw the smx convention center just beside mall of asia, i was really amazed. ang laki, and it is wide. it is a modern gathering center. ang daming tao din. nagulat ako nung may lumapit sa akin na babae and pinned a ribbon on me, she told me that those were for pictures. kukunan daw kami ng official photographer ng prc. i asked kung may bayad, siympre meron daw. and i replied "kung may bayad, siyempre ayaw ko" tinanggakl niya ang ribbon. daming nakawhite. i looked for dmay, then it was wonderful again. nakapgausap na ulit kami after a long time. then, kinausap namin ang mga seat mates namin para di sana boring. but it turned out that they were more noisy than us, kaya parang hindi ako masyadong nakinig sa mga sinasabi ng mga speakers sa ceremony. dmay and i call ourselves soulmates. kasi we were together on everything we surpassed of failed to do. from la salle to perpetual, to nle, to oathtaking.. sa paguwi namin, nakita ko si keo na ntakot bigla ng hinila ko siya. i figured out that he was suddenly firghtened dahil nagkaroon ng resistance when i dragged him..nakakatawang tingnan ang mukha ng danggago..

talk anytime - a sun cellular unlimited call and text for a period of time

2008-03-21T19:55:00.000-07:00

on an unxpected travel to ryan's house for a little get together basketball in Cavite, i was with a middle-aged woman on my side. then may tinawagan siya stating something about debts. hindi ako tsismoso but my ears are really sensitive so i got to remember what she said. ang sabi niya, she needs the money na pinahiram niya sa taong kausap niya. that di niya pupuntahan ang lugar ng kausap niya kung di dahil sa pera. ayaw niyang mabigo, na pinagkatiwalaan niya ang kausap niya kaya siya pinautang. sa flow ng conversation, sinabi ata ng kausap niya na tatawag na lang siya ulit baka maubos na ang load ng katabi ko, pero ang nainingil said na okay lang dahil, naka "sun" naman sila, unlicall naman, kaya walang problema. it seemed that the kausap ran out of reasons not to call again because the woman has a sun cellulat phone as her service provider.

this was one of the extremely useful benefits that an unlimited call can do. you are compromised to say yes when you really want to say no.

rerrouting...

on my way to ryan's house, i was in a little eagerness to do something out of longingness. bumaba ako sa isang public place, then change my route to somewhere i used to go late in the evening. i brought something that later on wasn't able to give. dahil i was reminded by own self to know my limitations. siguro di ko dapat sinasabi to, pero this is my blog, my other container for overflowing anything from my subconscious. it was still a nice meeting.

the "meet the spartans" day

2008-03-12T21:18:00.000-07:00

alam ko na sa march 12 ipapalabas na ang movie na ito. matagal ko ng inantay na mapanood to. di ko lang alam kung sino ang sasama sa akin. my cousin has already watched the movie for free, pa. after partially cleaned the house, there was nothing to do already. "boring" sabi ng kasama ko. kung ako lang, i am not bored, dahil madami naman pwedeng gawin. kaya, pagkatapos marinig ng ilang beses ang salitang "boring" tinapon ang kape sa sahig, at medyo nainsulto ( dahil parang ibig sabihin pati ako ay boring), going out was one of the safest way to do to alleviate boredom, and preserve the civil relationship. pero it wasn't easy. maniwala ka.
from start to end ng movie, tawa ako ng tawa. iba't-ibang uri ng tawa. pilit, natural, pigil, hagikhik, iba iba. kasi naman ang kasama ko, masyadong sentsitive sa mga reactions ko. kasi ganun din ako. kaya may mga pacute na tawa.haha. literally tawa ako ng tawa. lalo na sa blue frame, and sa dance showdown. di ko kasi maisip halimbawa na ganun nga talaga ang mga warriors. plus ang compltely opposite way of greeting a person. the way they walk, of march. lahat. dagdagan pa ng obnoxious na ill-mannered- na nanonood sa likod namin.
sabi ng kasama ko, masakit daw ang panga niya sa kakatawa. sinabi ko na lang na kasalanan niya. di kasi tumatawa lagi, kaya nanibago ang jaw muslces. ako kinabag sa sobrang tawa. puro tawanan, minsan lang to. niliubos ko na. masaya ang kabuuan ng araw kahit ang simula naman ng araw na sumunod ay literal na kabaliktaran..

2008-03-09T20:35:00.001-07:00

inantay ko ang araw na ito. kasi sasabihin ko na ang di ko na kayang itago pa. one of the reasons why i acquire a blog account is for me to say everything specially those things i know i should not be telling anyone personally. since yesterday, gustong-gusto ko ng ilagay sa blog na 'to ang mga gusto kong sabihin. pero aside from it, may mga bagay at events din na mga nangyari. like nagkita na kami ng bestfriend kong si jha, for quite almost a year without seeing her, sobrang namiss ko siya. finally nagkita nga kami. for alittle time nawala kunti ang pagkamiss ko. but i know we have to see each other more often kasi madami pa kaming paguusapan. this is so far the best day since i have been here 9days ago.
so here i am again, sa real deal. medyo mahaba ang kwento na ito. and alam ko na kung sino man ang makakabasa nito might laugh at me. like my pinsan. pero yun, it was only yesterday na hindi ko na kinayang icontain ang nasa isip ko. the one that keeps me stressed out, ang nagpapayat sa akin, ang nagpapangit sa akin. ang reason din why i am having nightmares that happens frequently than before the one that bothers me a lot. more bother some than waiting the nle board result. ang dahilan din kung bakit lahat ng kantang naririnig ko laging sa dahilan na ito ako dinadala. "you're so close, but still a world away" sabi sa kanta ni madonna. kahit you view the phrase literally or figuratively o kahit ano pa, it still fits. i, myself didn't expect that i'll be haunted by my "what if's". after graduating, i vowed that i will answer all my what if's so that on the right time, i will have no regrets or panghihinyangan. ang totoo i am never fixed on my emotions. wala din akong concrete aim kung bakit ko to ipa-publish. gusto ko lang sabihin na sinusubukan na naman ako ng pagkakataon. ang hirap sa sitwasyon na ganito. gusto kong sumigaw na nagiging mahalaga na ang taong hindi ko dapat pahalagahan ng ganito. ayoko talagang natutulala dahil lang sa ganito.
may mga bagay na dapat hayaan na lang talaga na ganun. i feel like i not ready yet. i need to see her again para masasabi ko ang halos lahat. hmm, mukhang sobra na itong sinasabi ko. basta, salamat sa blog na ito. kung wala to, siguro, mamamatay na ako sa bangungot dahil sa katatago ng mga bagay, ng nararamdaman. gusto ko lang ilabas ang iba kasi di ko kayang itago ang lahat. salamat blog ha?
this sensless pero sometimes something like having this stupid idea of publishing craziness helps me a lot. lalo na kung mababasa niya ito. pero i think you don't know kung sino to. but thank you for reading.

and if you know the direct english translation ng "sayang" please let me know.thanks

the post waterfalls adventure (mga rason kaya nagawa ang trek na to)

2008-03-07T06:26:00.000-08:00

medyo mahaba ang story about the post waterfalls event.. pero i am still eager to share these;

- madulas ang daan pauwi. we went home following the river's flow. mabato, madulas, i was holding a camera, anticipating any slip offs, di ko mabilang ang times na nadulas ako, kasi di ko tinanggal ang tsinelas ko. i sacrificed ang mga body parts ko wag ang masira ang camera. parang pag-ibig. huh?

- ala tarzan. while tracking down the river to the nearest barrio. we found a a "baging" . matibay yun, tapos makapal, parang 3inches in diameter. isa isang akyatan dun. i took photos, gaya ng nasa friendster ko. nakakatakot lang na umakyat pa much higher dahil pag nahulog ka, lagot ako.

- di siya nagiisa. dahil first time ko na umuwi via the river. nalaman ko na ang waterfalls isn't the only main sourxe of the water in the river(?) kasi isang stream lang ang talon, it is not the main supplier of water.

- i am with 12 high school students. lahat magkaklase. imagine, may pasok pa sila, 12 na estudyante ang umabsent. that is too unbelievable kung concidence lang na umabsent sila at same time. problem is, the nect day, pinagalitan daw sila, and were asked to call their parents.

- the next day. ang sakit ng lahat ng anterior leg muscles ko. from the rectus femoris to the sartorius. still satisfied.

the second nature revist

2008-03-04T17:48:00.000-08:00

ain't mountain high - ain't no river wide enough (ang waterfalls visit of satisfaction)

uumuulan ng almost three weeks sa probinsya and two days na lamang ang natitirang araw bago ako umalis for Manila. medyo desperate na ako and dapat mapupuntahan ko ang Abilinan Falls before i left our place. i have a pseudo-brother whom i know really likes mountain trekking kaya, niyaya ko siya. i told him to bring along some friends. aakyat kami ng bundok umulan man o bumagyo. the next day, nung umuwi siya galing school, he told me na may mga niyaya daw siya. sabi ko, malakas ang ulan kagabi and until now, umuulan pa din. i thought he was bluffing that 15 of his friends were all willing to come. hala, nagulat ako, kasi alam ko walang magseseryoso na umakyat na ng bundok dahil malakas ang ulan. malambot ang lupa, madulas at baka malalim ang tubig sa ilog.
pero at one o'clock, nasidatingan ang mga estidyante na nakaunigorm pa sa bahay at handa ng umalis. nagult ako and asked them if they are serious, sabi nila oo. i was thrilled, masaya, nakakakaba. we headed to the mountain, crossed two bridges and hike all the way to the top. umaambom. noong nandun na kami sa malapit, we have to slide down the cliff to reach the waterfalls. kasi it is located on the mountain edge, kung gaano kataas ang bundok, so is the waterfalls. i was thrilled again, as well as my companions na bago lang doon. i have visited this place twice but not this desperate. dumating kami sa talon sa taas na bahagi, walang malalanguyan dun kasi ang river bed ay bato. so pagkatapos nagslide pababa, nagslide ulit kami pababa kung saan merong paglalanguyan. it is enourmously high kasi dalawang talon na pinatong sa isa pang falls. kaya dalawang fallses(?)
tumalon sa mga bato, picture-picture, kahit umaabon. my plan before going there was to take photos of me on a semi kung fu training commonly seen on tv. pero di ko magawa iyon sa lower falls kasi malalim ang tubig. kaya while theye were swimming, umakyat ako sa first falls na sa taaf mismo ng lower falls. i was so amazed, kasi ang ganda, kahit nahirapan akong akyatin yun. someone took me some photos. after that, umuwi din kami agad, kasi mahaba ang lalakbayin namin.
sobrang satisfied ako sa ginawa ko ngayong araw. the real adventure, i satisfies me. ito lang kasi ang pinangarap kong gawin noong una ko itong binisita. ang kunan ng picutres and show them to everyone.hehe

weekly blog

2008-02-27T18:29:00.000-08:00

Everything’s ironic (the NLE result short story climax)

Tatlong magkakasunod na gabi na halos hindi makatulog, masama ang gising. Ilang araw na akong bothered dahil sa anxiety na dala ng pagaantay sa board results. I am a soul in agony na kumukubli sa likod ng mga ngiti na kinacareer kong ginagawa. Naks. Pero tinatawanan lang ako ni tatay ko dahil kahit anong gawin ko daw para pansamantalang kalimutan ang vexation and just enjoy my days, nakikita pa din ang worry sa mukha ko. So, di ko maexplain why i can’t sleep earlier than 3 am. Maliban sa tampo ni Bianca, na di ko akalaing sobrang tampo pala, naiistress ako sa pagaantay. Kaya to alleviate my anxiety, i must face the anxiety-carrier. I bought an internet card even it is expenxive to make myself updated with the results. On the day of feb.21 i woke up quite early kahit kaunti lang ang tulog to look for news, pero wala pa din. Stressing pa din. Later on the afternoon, umalis ang tatay ko papunta sa Bro. niya kasi walang magawa sa bahay, my nanay and bros. were at school. Naglaro muna ako ng all time favorite kong Mario(the tubero) game sa pc before getting myself circulating in the cyber web. Then tumawag si tita cheila ko, the entire house’s perimeter was jamming with my music when she called. She gave the good news that i passed. Di muna ako naniwala because she is fond of bluffing especially on me. Bagets pa kasi eh. Pero totoo daw, tapos sabi ko paki recheck dahil mahirap ang umaasa sa mali. She confirmed it with numbers. I had no one with me sa bahay kaya i don’t know how to release it. siyempre tumalon ako sa tuwa.

What’s ironic was that i cried. Umiyak ako na parang bata na iniwan ng nanay habang existing pa din ang stranger anxiety. Dahil when i failed my first take, i never cried. I am sad, because i failed my family pero di ako umiyak. Pero ngayong pumasa, umiyak ako. Then thoughts of anything from failure to pagsikat.

So try to imagine, you are in your own province, your nanay is a teacher and a member of three society groups, plus you have a barangay wide of family members closely intact, plus a batchmate with sufficient load. Kahit hindi ako nagsasalita kung umaalis ako ng bahay, lahat ng makakasalubong ko na kilala ako, congratulate me. I am happy not because i passed, i am happy because i made my parents proud. Nakakatuwa. Although not all of my friends made it through, masaya pa din ako dahil maaaring may ibang nakalaan para sa kanila na mas maganda kagaya ng sa akin.

But i just don’t give all the credits to my parents to make them proud. Lahat ng ito ay ginawa ng mahal kong tita Sonia, na binigay lahat sa akin na parang anak niya. At to the rest of my titas and tito, kay tito pablo, tita paz at tita che as well to his boyfriend. And i am not ashamed to say that without all my mentors all the way from kinder to college, di ko siguro makukuha ang partial success na ito kung may hindi ako nakilala sa isa sa kanila. Dahil a slight change of the past will change who i am now today. Salamat.

An Ecological Workcamp (part of the series of blessings i received)

Nagkaroon ng isang workcamp seminar sa isang school na malapit sa ilog this weekends. Una, ayaw ko ng ganitong okasyon dahil retired na ako, and i just don’t want to attend. Pero si nanay ko put me as a first aider on the seminar. Pagpunta ko doon, i am not just a first aider, taga buhat, bantay sa registration of participants, kusina boy, equipment boy din ako. Literally all around volunteer ako. Kung hindi lang mga highschool ang mga participants, di talaga ako pupunta. It is a seminar about loving the nature kaya gusto ko din. I am also the photographer, kaya it was really a great opportunity. Hawak ang 7mega pixels na camera, i took photos everwhere and to anyone. Out of six hisghschools, nakita ko ulit ang mga schoolmates ko na teachers na ngayon. Nakinig din ako sa lectures. I helped the only elementary group on some activities. Yun, ganun lang lagi, i shoot everywhere and to anyone. and when the shot wasn't that good izo-zoom ko na lang.

Sayang malakas ang ulan that time kaya hindi natuloy ang rescue training na gagawin sana sa ilog, kaso malakas ang current at umaapaw na ang ilog sa pampang. The lecturers just performed the cpr demo. Alam ko na yun so i just asked questions to clarify myself. Like what if the victim is a hunchback? Nasagot nila, nalinawan ako.

Nagmukha akong bata when i saw a group of 6-9year old kids playing on a mini forest at the back of the program stage. Mukhang masaya, since di pa nagsa-start ang program, pumunta ako dun, i took photos. They were happy kaya friends na agad kami. Di ko alam kung bakit malapit ako sa mga bata at bakit i still like to play kiddie games. sumali ako sa kanila. While the rest of the 100plus teenagers watching us. Wala akong pakialam dahil masaya ako. Pero di ako selfish kaya niyaya ko ang ibang nanonood na sumali, sumali nga, pero natigil agad ang game dahil may umiyak na bata, pinatulan ng isang sumali.

It rained so hard that day kaya ang lamig. At the end of a two day seminar, siningil ako ng pagod kong katawan ng halos buong araw na tulog.

the Maturity Indicator

two weeks ago nararamdaman ko na sumasakit ang panga ko, parang may namamaga or nasuntok. I did not bother kasi baka na tamaan lang sa basketball. Pero it makes me uncomfortable when i eat. Natakot ako lalo ng nagpakilo ulit ako at nalamang limang kilo ang nawala sa kin. Hindi maari to. Until it perpetually became much more uneasy to chew. Narealize ko na tumutubo na ang wisdom tooth ko. Teeth pala. I can still tolerate the pain, mahimbing pa ang tulog ko. Now that i have a set of wise-teeth, mareremind na siguro ako nito na mature na nga ako and i must do what a mature would do. Basta ang target ko ngayon is to compensate the lost 5kgs para bumalik ulit sa dati.

Ang taga ayos na naninira

I live in the province, kung saan may mga kalasadang hindi pa sementado. Antique na ang mga lubak sa kalsada na simula’t sapul andun na. walang hiyang mga opisyal ng gobyerno yan. Ginagawang family business ang pulitika. Ginagawang source of income ang sahod mula sa mga tao at extra profit ang mga nakukurakot. Mga proyektong walang matibay na basehan para gawin, mga usad pagong na projects, mga pagsisinungaling. Mga habol ay kumisyon sa projects. Sila pa itong mayabang, sila pa ang ginagalang, sila din ang naninira. Walang hiyang p%’&* yan. May pumunta na mga truck dito sa amin kahapon, tatlong malalaking truck, aayusin daw nila ang kalsada naming nagiging ilog pagumuulan. Pero ano ang ginawa nila, they just put some gravel, and leveled the street. Now here came the rain, ang kalasada na planadong aayusin, lalong nasira, naging mar rough ang daan. Ultimong pinakamaliit na unit ng public servant kasi, makasarili ang layunin kung bakit nasa posisyon. Ang daming mangagawa sa munisipyo, mga casual na taga linis ng kalsada, traffic enforcer, drayber, at mga taga waste management. Sa umaga lang nagtatrabaho, pagdating ng hapon, wala ng ginagawa. P’$#%* inang taga linis ng bayan yan, kami pa ang kusang nagwawalis ng basketball court para lang makapaglaro kami sa binabahang court habang sila ay parang baklang nagtsitsismisan sa gilid. Kailangan pa bang pagtulungan ang dust pan at walis at basurahan, tig iisa ang hawak? Daig pa kayo ng elementary!

Naiinis ako habang ginagawa ko to. Sa loob ng siyam na taon , walang malaking nagbago sa bayan na ito. Kung meron man, yun ay mga new properties na nakuha nila. Ikaw nga, babiyahe mo ang public car on Sunday, dahil pumunta ka sa inuman. May magdadrive ng firetruck na inararo ang lahat ng madadaan dahil lasin ang driayber but still walang nagyari? Ina nila

3 – pain featuring caimito

Early this morning, ginising ako ng tatay ko para tulungan ko daw siyang buhatin ang pinutol na kahoy ng caimito. Gagawing poste ang mahabang kahoy. Nung bubuhatin ko na ang napakabigat na kahoy na yun, mali ang body mechanics na inapply ko sa pagbuhat. Siguro lampa talaga ako, dahil di ko alam na maabot pala ako ng kahoy na bubuhatin ko. Nagasgasan agad ang mala-papel de liha kong binti, mahapdi, masakit, may mga putik pang kasama. Binaba ko muna ang kahoy at sinabing aguy! (aray!!). tinawanan lang ako ng tatay ko.

Buhat-buhat na namin ang kahoy at nang ibaba na, sa bigat nito at nararamdaman pa din ang hapdi sa binti ko binaba ko agad ang kahoy. Tanga nga ako, dahil di ko tinanggal agad ang kamay ko. Hayun, naipit ang mga darili ko. Masakit ulit, nangitim, at umaray ulit.

Pero ang pinakamalas sa lahat ng dinulot ng kahoy na ito sa kin nung binigyan ako ng pseudo-kiss mark sa dibdib. Habang inaayos ang mga sanga para itapon, binagsak ko ang sanga na yun sa lupa, huli na nung napansin ko na mahaba pala ang sanga ng hinayupak na kahoy na iyon. Parang sinuntok ang dibdib ko ng patulis ng bakla na mahahabang kuko ang ginamit. Masakit ulit, mahapdi, umaray. Natawa ako sa anyo ng sugat at pasa na lumabas, mukhang kiss mark. Hindi lang iyon ang malas. Hindi siguro mangyayari to kung hindi tumama sa mismong butas sa damit ko. Kaya nga tinawag na malas, sa butas talaga ng damit ko bumagsak, o nanuntok, kaya sumakit ang dibdib ko ng ganito, parang iniwan sa ere ng taong mahal mo, pinaasa ka pero sa huli hindi siya ganun sa yo. Di makaganti, dahil talo ka pa din.

3 pain feat. Caimito. Tatlong sakit dulot ng punong ito. Pero hindi ko naman pinansin dahil kung iisipin ko, swerte pa din. Kesa naman saktan ka ng talong beses ng isang tao. Kahit isa nga lang, iisipin ko na lang na kahit i-triple na lang ang binigay ng caimito kesa dito. Drama.

ngirit..

my december

2008-02-27T18:23:00.000-08:00

December 30-

Hanggang kelan kaya na ganito lagi? Hindi maganda ang tugon ng pagtatapos ng araw na ito… isang di malilimutang tao ang ayaw manatili sa bawat sistema ng aking katawan.. isang malaking pagbabago ang haharapin ko bukas..isang pagtatapos ng taon na ito na akala ko ay para sa akin. Hindi kailanman magiging isa ang pagkakaibigan at ang isa..hindi sila pwedeng pagsabayin… kaya, kahit sa kahihiyang ito, ang mga susunod na ako ay hindi na siguro ang una, na kahit siguro ako ay mabibigla sa sarili ko….hindi ko inaasahan na mahihirapan ako ng ganito. Siguro ang taon na ito ay hindi talaga para sa akin na ang akala ko ay magiging pabor sa akin. Nagsimula kasi ang taon ko sa isang napakasayang mga tagpo, ngunit hindi rin tumagal. Ngayon, natapos din ito ng hindi kagandahan. Akala ko ba magiging maswerte sa pag-ibig ang mga nilalang na pinanganak sa taon ng mga tigre sa taon ng dagang lupa? At bigla kong naalala na hindi pa pala nagsisimula ang taong ng ldagang lupa, sana ang taon na sasalubong sa akin ay magbibigay ng mga di inaasahang mga bagay na sadyang babago sa mga pananaw ko. side story na lang tuloy ang pagpapaputok ko ng kanyon de kawayan na sobrang lakas ang tunog.

3 years na kami ng aking mga peklat at keloids na ang reason din ay ang okasyon sa araw na ito..fiesta sa isang lugar dito sa amin..nagyon araw lang naging maganda ang panahon..namiesta ako sa mga kaibigan at mga kakilala..nakita ko ang mga bathcmates ko sa iba`t- ibang lamesa ng inuman sa magkakaibang bahay..ang ilan ay malaki ang naging pagbabago at kasama ako dun..dahil di naman ako uminom, napagpasyahan naming, pumunta sa isang tahimik na lugar at magpalamig sa ilog..bagong adventure na naman to..pagkatapos ng pagmomotor tungo sa aming pupuntahan, kailangang iwanan ang sasakyan sa tabi ng bukid at kailangang tawirin ang palayan..noong malapit na kami sa ”Manlunggong”(name ng lugar), sumigaw agad si Jackie na parang nasa bukid talaga ang dating dahil sa lakas ng sigaw..di ko talaga akalaing doon pa siya maglalaba ng mga damit..malayo kasi ang bahay nila sa lugar na iyon..hindi ko kailanman matanggihan ang tubig..gusto ko agad lumangoy, pero sadyang napakalakas ng agos ng ilog.sa laki ng pinsan ko, hindi niya pa rin basta bastang kayang ltumayo sa ilog sa opposite na direksyon..masarap at payak ang merienda namin..nilagang saging, pancit canton, kunting chichiria at Pepsi..dahil sadyang malaks ang agos at hindi man lamang ako makalangoy humiga na lang ako sa pampang kung saan may makakapitan akong semento at bato upang hindi ako matangay ng ilog….

Hindi nagtapos ang araw na ito sa fiesta o nature tripping lang.. madami akong nakitang mga tao sa daan at nakipagkwentuhan sa kanila. .may dinaan akong kapamilya na nakalakihan ko..at gulat sila, dahil big boy na daw ako ngayon..hindi ko malilimutan ang araw na ito.. kahit gustuhin ko.

Ang “tradisyon” naming magpipinsan at magkakapatid ay nabuhay muli. Pagsapit ng new year, pagkatapos kumain, magkamustahan, umikot kami sakay ng aking traysikel, motor ang ang karagdagang kotse. Ang traysikel ko ang magiging hari ng kalsada sa gabing ito. May dala kaming apat na stereo speakers, isang siren light, at megaphone na may sirena. Maingay at magiging kapansinpansin ang traysikel ko na ako mismo ang magmamaneho dahil wala akong pinagkakatiwalaang magda-drayb nun maliban sa sarili ko. Pasahero ko ang tatlong kapatid ko, si bossing, dalawang batang babaeng pinsan, dalawang binatang pinsan, at dalawang lalaking kapitbahayan na mga highscool pa. kung bibilangin, sampung tao ang nakasakay sa traysikel ko. May dald-dala kaming mga paputok, kwitis at iba pa para lumikha ng ingay sa aming dadaanan. Ang kapatid ko na isa ay sa motor na may angkas din, at ang kotse ng pinsan ko ay may sakay n limang bata. Simula na ng pagiikot sa gabing iyon, maingay ang karaban namin. Ang sirena ang ilaw ang mga busina, mga sigaw, mga pagbati sa mga taong nabulabog sa kagalakan na lumalabas sa kanilang mga bahay. Lahat ang sigaw ay “Happy New Year”. masasabing masaya ang munting parada namin kahit hindi biro ang pagmamani-ubra ng manibela ng traysikel dahil sa dami ng sakay nito. Huminto ang munting karaban sa isang kanto ng isang barangay upang batiin ang mga kaibigan, dating kaklase at mga kaibigan ng mga sakay namin. Sa hindi inaasahang pagkakataon, nakapula din silang lahat, halos. Pinatay ang sirena, binuksan ang amplipayer, at pinatugtog ang mga kantang nakakagalak. Ang kanto na iyong ay unti-unting dinadagsa ng mga tao at mga bata, lahat ay sumayaw, pati ako. Ako, di ko nga alam kung bakit, siguro masaya lang, at pansamantala kong kinalimutan ang kalungkutan. Pinalipad ang mga dalang kwitis. Masaya ang pagkakataong iyon, ngunit hindi pa kami nangangalahati sa mga iikutan namin. Kaya patay ang sawnds, andara ng sirena, nagsiakyatan ang mga bumaba at sumayaw, nagpaalam sa mga iiwanan at umalis. Sa pangalawang hinto, ganun din ang nagyari, sa gitna ng haywey. Sumayaw. Nakitagay. May isa pa kaming pupuntahan, ang isang pinsan na nasa malayong barangay. hindi biro ang magiging hamon sa pagda-drayb ng traysikel na may siyam na sakay at ang kalsada na parang mga alon sa isang binabagyong dagat dahil sa mga lubak, at hukay sa lupang kalsada!

Nagsimula na ang maalong biyahe. Mabuti na lamang madami ang mga sakay ko, dahil hindi umaalsa ang unahang bahagi ng sasakyan ko. Sadyang napakahirap ang pagkakataong iyon, ngunit nakarating din kami. Sumayaw ulit, kwentuhan at umuwi na rin, dahil ang mga batang kasama ay inaantok na. sa paguwi, umulan ng malakas, nagiging masaya lalo, naligo na lamang kami sa ulan. Na parang may bagyo at nasa dagat kami, muntik pang bumangga ang traysikel ko sa isang tumpok ng mga lupa sa kalsada. Hindi ko na mapigilan ang atok, pagod at lungkot. Kaya paguwi ko, tulog agad ako. Masaya.

Naligo ulit kami sa pinakamalaking ilog sa bayan namin. Dahil katatapos lamang ng tag-ulan, sadyang, malinis ang ilog. Ngunit ang agos naman nito ay hindi biro. Hindi ko magawang lumangoy upang tawirin ang ilog tungo sa kabilang pampang dahil sa lakas ng agos nito. Malalim ang ilog ngayon, umabot sa di dapat aabutan. Sa sobrang lakas ng agos, nagkakaroon ng parang “Whirpool” o ipo-ipo sa ilog. Sinubukan kung tumalon sa Diving Board ngunit patagilid ang talon ko.. ng ako ay nasa tubig na, nararamdaman kong hinihila ako ng ilog tungo sa gitna at isasama sa agos. Di ko kakayanin ang lakas ng agos, pero dahil lahat ay kaya kong gawin, sisiw lang ang mga iyon.

Jan 29.

Sinalubong ko ang araw na ito na may black eye sa kanang mata na natamaan ng kamay kahapon habang naglalaro kami ng Basketball. Wala akong maisip na gawin ngayong araw na ito, kaya napagpasyahan ko na bisitahin ang lolo ko sa kanila sa kabilang bayan. Pagdating ko sa kanilang bahay, wala doon ang lolo ko. Alam kong nasa bundok siya sa kubo niya na inaalagaan ang mga manok niya. Gusto ko rin ang pagkakataong ito dahil obligado akong aakyat ng bundok na huli kong napuntahan limang taon na ang nakakalipas. Dala-dala ang Digicam, itak, at kutsilyo umalis ako ng bahay upang tahakin ang mahigit isang oras na lakad paakyat ng bundok. Medyo takot ako dahil matagal ko na akong hindi nakakapunta sa kubo sa bundok, baka binago na ang daanan, at baka may makasalubong ako na mga mababangis na hayop (sana may taong lobo din). Siyempre bago makarating sa bundok, madadaanan muna ang ricefield. Nakakita agad ako ng isang bayawak, nagulat ako. Habang malapit na ako sa paanan ng bundok, napansin ko agad na masukal na ang nilalakaran ko. Nung aakyat na sana ako sa laging dinadaanan ko noon, hindi ko na makita ang daan, wala ng daan. Lalong akong pinawisan.

Lumakad pa ako ng kaunti at may nakita akong isang daanan, doon ako nagsimulang akyatin na ang bundok . habang tinatahak ang daan na iyon, nagugunita ko na ang daan pa na iyon ay ang gumuhong bahagi ng bundok na ginawan ng daan. Ang Trek na tinatahak ko ang siyang dinaan namin noong sampung taong gulang pa lamang kami. Naligaw din kami noong panahon na iyon. nakakabuntong hininga ang tanawin mula sa itaas. Ang ilog ang bukid ang mga bahay, nakikita ko mula sa taas. Nagulat ako ng may sapot ng gagambang kasing laki ng tatlong daliring pinagdikit-dikit. Doon ko napatunayan na hindi nga dinadaanan ang lugar na ito, dahil dapat wala ito kung nauna na ang lolo ko. Malapit na ako sa kubo, ngunit habang naglalakad patungo doon, hindi ko matanaw ang bubong nito na ang alam ko ay dapat kitang-kita na. nagulantang ako ng makitang mga haligi na lamang ng kubo ang nandun, wala na ang kubo, wala na. hindi ko alam kung nasaan, imposibleng walang kubo sa bundok. Kumuha muna ako ng mga litrato at tinahak ang ibang daan. Ang mas masukal na daan, sa dulo noon ay bukid na sa gitna ng mga bundok. Nakita ko ang aso ni lolo, pagkatapos si lolo. Siyempre natuwa ako dahil nahanap ko din si lolo. At mula doon, natanaw ko agad ang bagong kubo na tinayo sa kabilang bahagi ng bukid, mas maganda, mas malaki, mas strategic para makita ang buong lawak ng bukid. Maganda doon, dahil sa likod ng kubo, ay makikita agad ang dagat. Kumuha ako ng mga litrato. Hinipan ang “budyong” na ginagawang pantawag sa mga tao sa kabilang bundok para pumunta sa kubo. Minsan hinipan ko din ito para tawagin sila para kumain na, magpahing na kapag may ginagawa sa bukid.

Bumaba na kami ng bundok, hapon na ng mga oras na iyon, kailangan kong humabol sa oras upang maabutan ang paglubog ng araw sa dagat. Nakuhaan ko ng litrato ang araw, ang ganda ng paligid na kilakihan ko. Inakyat ko ang mga malalaking bato. Wala akong masabi sa mga nakikita ko dahil hindi naman ako nagsasawa sa mga larawan na pinapakita sa akin. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito. Dahil ito lamang ang pinakamalaking nangyai sa buwan na ito. Sa buong maghapon, naging taong bundok at taong dagat ako. Nakasama ko ang lolo ko na sana kamukha ko.

one of the reason why i have to fail the NLE. maybe

2008-02-19T07:21:00.000-08:00

Nakipagsapalaran muli ako sa Maynila at sa karatig lungsod nito upang iahon ang sarili dahil sa bigong grado sa eksaminasyon para sa pagna-nars. Madami ang mga nangyari sa loob ng tatlong buwang pamamalagi doon... at ang iba ay ayaw ko ng kalimutan o di na mawawala sa memorya ko.Ü Ü Ü

- di ko inaasan na magiging pinakamasaya ang paglisan ko sa Bisayas. May sumama kasi sa akin sa airport ng Kalibo. Hindi ako nabored pero may kaunting lungkot. Masaya ang bawat sandali, hanggang sa pag alis. Sinundo ako ng tita ko kasama ang pinsan ko at ang boyfriend niya. Mabait naman si tito Jun, di kasi niya ako pinabayaan. Kami ng tita ko. Nagulat ang mga tao na nakita ulit ako. Nangitim daw kasi ako. Malamang sabi ko. Ü

- inasikaso ko agad ang mga kailangang gawin pagdating ko ng Laguna. Una, pumunta ako sa PRC para magfile ulit, dalawang beses akong pumunta dahil sa dami ng tao at discouragement. Natapos ko ito sa panglawang araw. Medyo masaya ang mga nangyari dahil naunahan ko ang naksabayan ko sa pila dahil medyo foreigner ang apelyido niya. Habang pinoproseso na ang mga papeles ko, ang sabi ng umaasikaso sa akin ay mukha daw akong galing sa beach dahil sa itim ng mukha ko sa photo na dinikit sa application form. Sabi ko naman, di lang beach yun, nagsaka pa ako at nagmina..natawa siya at pinauwi na ako..

- pumunta ako sa sm manila para magenroll kay Gapuz, iyon na lang kasi ang nakuhang slot sa akin ni Hannah na kaibigan ko..maswerte ako nakuhaan niya ako(salamat).. maganda ang skedyul ko, maliban na lamang sa everyday review, 7 days a week 5 hours per session sa kontrobersyal na sinehan sa SM Manila daw ako magrereview.

- pumunta ako sa magiging tirahan at tatawaging tahanan sa pinsan ko na alam kong ngayong lang kami magiging malapit dahil titira kami sa iisang bahay. Una, kinakabahan ako, dahil di pa ako nakakapunta ng magisa na mas malayo pa sa PRC. Medyo nalayuan ako sa lugar noong una.. napuntahan ko ang apartment sa loob ng isang parang compound.. parang superior ang dating ng nakatira doon dahil sa second floor ang bahay namin.. ang unang tanong agad ng pinsan ko sa akin ay kung may third eye daw ako, sabi ko bakit.. iyon pala, may nagpapakita daw na multo sa hagdan patungo sa mga pintuan namin. May pinakita pa siyang video sa cellphone niya na may imahe ng isang babae na nakaupo sa terrace malapit sa hagdan… maganda, malawak at may isa pang kwarto na para sa akin…wala pa masyadong gamit kaya plano ko itong punan.. nagpapasalamat ako sa pinsan kong si Arden Rod dahil sa pagsisimula ng buhay ko na di ko aakalaing mangyayari. Di ako nagtagal noon dahil uuwi pa ako sa Laguna na dadaan sa Baclaran, sa Las Pinas at sa Laguna..mahaba ang biyahe noon kaya paguwi ko, bulagta na agad ako.. Ü

- birthday ko noon na debut ko pa.. ang mga plano sana sa probinsya ay dapat masaya at makakasama ko ang mga bagong kaibigan ko at si Chantel. Pero di nagawa dahil magrereview nga ako. Pero, ginawan pa rin ako ng handa ng mga tita ko, sina tita Inday at tita Emi at tito Jun..maswerte ako dahil nagkaron pa rin ako ng pabirthday. Ang main dish ng handaan ay ang paborito kong siomai!! Oo, siomai, isang dimsum dish na di ko hihindian. Salamat pala sa mga bumati sa akin. At sa mga hindi, naiintindihan ko kayo. Lalo na kay Johnellen na nawala sa sirkulasyon ng mga cellphones dahil sa mga dahilang di ko sukat akalain. Masaya ang gabi na yun. Dahil ang gabing iyon ay napainom ako ng madami. Kasama ng mga tao sa bahay at mga tropa sa basketball. Ü

- Kinabukasan, babalik na ako sa Quezon City sa Frisco para dun na mamalagi habang nagrereview, sa lunes na kasi ang start. Nadadaanan ko ang simbahan ng sto. Domingo na nandun nakalagak ang imahe ni Maria Birhen La Naval. Medyo kinakabahan ako dahil magiging ako na lang bahala sa sarili ko sa mga susunod na araw. Dala dala ang bag kong malaki, sumapit ako sa apartment (bahay) na wala sila, ngunit walang takot na iniwan ng pinsan ko ang susi sa ilalim ng door mat sa pintuan… tinakot ako sa multo. Habang sila ay najojogging sa UP Diliman, pinuntahan ako ng aking second cousin upang pumunta sa kanila. Doon na kami nagkita kita sa bahay ng auntie namin.. sabi ng pinsan ko, magpapainom daw siya dahil birthday ko.. hehehe, natunaw ako sa ginawa niya..pinsan nga niya ako.. may mga dumating pang pinsan at naging masaya ang mga usapan.. ngunit di na nagtagal dahil lubhang malalim na ang gabi at uuwi pa ang iba na lasing sa Cavite. Wooooh, sa paguwi sa bahay namin, naging mainit ang gabi ko.. walang bentelador. Ü

- Unang araw ng review kaya kailangang maganda ang simula.. ngunit bahagyang nalate ako sa orientation. Madaming tao ang nandun..una kong hinanap ang mga kaklase ko nung college. Iba ibang tao ang nandoon.. madami ding magaganda. Sa dami, minsan agaw atensyon sa konsentrasyon sa pagrereview. May nakita akong kamukha ni Yeng Constantino, meron ding astang modelo. Meron ding magandang nanay, astig na tomboy, maingay na bakla na mukhang gwardya (at tinawag na guard ni gapuz). Huh! Unang araw ang bagong nakilala ko ay si Rachelle, seat mate ko sa first day.. hayun, ang entrada ni gapuz ay parang concert. Kumanta, at nag ala stand up comedian. Nakikita siya sa malaking telon ng sinehan. Kamukha niya si Chokoleit. Pero aminado akong magaling siya. Komtemporaryo ang paraan ng pagtuturo habang pinipreserba ang kahalagahan ng kanyang tinuturo.. first day, isa isang nilapitan ni gapuz ang mga nasa aisle at isa ako sa mga malapit. natanong ako kung taga san ako, pangalan ko at kung anong meron sa lugar ko..nasagot ko siya ng maayos at pilipit na ingles sa pinakamalalim kong boses.. hehehe. nagtapos ang araw ko sa pamimili ng groceries at mga kailangan sa bahay at review sa biyaya ni tito jun at tita inday. Ü

- ang mga sumunod na mga araw ay pawang pag aadjust sa oras, Gawain, paligid at tamang diskarte.. ang bawat araw ay pare-pareho. Ang kagandahan sa bahay namin, malapit ito sa lahat. Sa palengke, ospital, at main roads. Kaya ang mga nakakain ko halos ay aking mga luto. Ang mga niluluto ko ay paborito ko..kaya madaming nakakain lagi, tumaba, lumaki ang tiyan, nainsecure, nagjogging sa Amoranto, nagsit-ups, ngunit bahagya lamang ang nakamit na resulta sa inaasahan. Aalis na ang tita ko, kaya umuwi ako sa Laguna, nagvideo OK nakisaya at kumain. Ü

- Isang di malilimutang pagkakataon ang nangyari. Napagpasyahan kasi ng isang pinsan namin na si Janelle na matagal na namin di nakikita. napagusapan na sa isang puntahan malapit sa abs-cbn magkikita. Nanuna kami doon ni Arden kaya inikot niya muna ako sa abs cbn kung saan siya nagtatrabaho. Ahmm, first time sa abs, siyempre moment yun. After dun, antay na sa kanila. Kasama ng pinsan ko ang uncle namin na nung araw din na yun ko nakilala. Si John Lapus lang ang nakita ko nun na nag eemail..hehehe. uminom ako, pero di nalasing..umuwi kami pagkatapos, pero ngayakapan kaming tatlong magpipinsan sa gitna ng kalsada habang tinitingnan ng mga taong lasing. Ü

- Madami na akong natutunang lutuin at first time na niluto. Sinigang na baboy, adobo, tortang talong na may balat pa!, fried rice, monggo, tinolang baboy at manok. Sinabawang isda at ilang pachamba. Mga ulam na ang tatay ko lang ang gumagawa. Kaya yun, masarap kumain.

- Isang challenge sa akin ( dahil mapapahiya ako) ang mga tanong at klaripikasyon ng pinsan ko tungkol sa mga bagay-bagay na may kaugyang sa medical sa aspeto.. meron kasi silang ginagawang teleserye na may kinalaman sa nursing. Kaya napapabasa ako..huhu. Ü

- Bumili ng dvd player si insan. Napapanood ko ang mga kakaibang pelikula na nabili niya(DVD CDs). Mga galing ibang bansa, mga weird. May mga dvd na nakulimbat lang at walang bayad dahil tanga ang nagbabantay. Ü

- Sa di inaasahang pagkakataon (at tadhana?) nagkaroon kami ng dalawa pang kasama sa bahay. Sina Jackie at Lucille (pinsan ni insan). Diyahe nung una dahil di ko magagawa mga gusto ko dahil may mga girls na sa bahay. Pero alam kong masaya ang mangyayari pag nagtagal. Nagkasakit kasi ang isa kaya kailangang dun muna siya para di mahawaan ang ibang kasama sa dorm niya. Eh immune na rin naman ako, kami, kaya okay lang na nandun sila, maganda nga eh. Sa loob ng medyo matagal na panahon, nakita ko ulit silang magpinsan at ang mga kakatuwang pangyayari noong musmos pa ako, ay nanumbalik at nagpapangiti na lamang sa akin. Masaya ang mga araw, dahil may nurse kami(Jackie), at may magaling sa pagluluto(ating). Lalo pa akong naparami ng nakakain kasi bago sa panlasa ang niluluto ni ating, mga pangsosyal ang iba, may sarsa at masarap talaga. walang biro. si Jackie kasi, ulam na may giniling ang specialty, si Arden lahat na may monggo at langka, ako sinigang si Ating kahit na ano.. ahmm, masarap ang mango float(paborito). Madami na ulit nangyari nang dumating ang dalawang babae sa bahay. Bilang bunso sa bahay, ako ang naghuhugas ng mga pinggan(pero di lagi). Ahmm, masarap kasama ang mga ito. Unang ikot namin ay sa trinoma. Nanood kami ng Beowulf (beywulf). Kahit umuulan nun. Unang apak ko din sa trinoma nun. Sa pelikulang Beowulf, sa panahon ng medieval period di ko maisip na uso na nun ang takong na suot ni Angelina Jolie.. Masaya din ang mga movie tripping namin. Pero walang nanonood ng horror(s) films dahil ayaw ko nun. Takot ako eh. Naappreciate ko ang mga pelikula na pili ng insan ko dahil nabibigyan pa ito ng kulay kapag kinukwento ng insan ko. Napanood din namin ang One More Chance movie dahil gusto ng mga girls. Ahmm, maganda ang pelikula kung saan sadyang napakaganda ni Bea Alonzo. Ü

- Sa araw din ng one more chance movie viewing, kumain kami sa Bacolod Inasal( ba yun?) yung nagko-comercial sa Ysabella ang Ysabella`s chicken. Iyon kasi ang ki nain namin. Yun daw ang Victoria`s chicken na pinag aagawan sa teleserye ni Judy Ann. Ayon sa panlasa ko, di iyon sapat para pag agawan ng dalawang pamilya, at magpapayaman ng husto sa antagonist ng show. Di kasi ganun kasarap ang chicken dish na yun. Parang manok lang na minarinate sa typical na preparasyon na dinagda gan lang ng madaming bawang, paminta at iba pa tsaka inihaw. Ü

- Di ko maikakaila na ang pagtira sa bahay ng dalawang babae ay masaya, maliban sa may nagluluto ng iba pang menu, masarap din kausapin sila, minsan kasi pikon at nakikipag argyumento pa. hehe, peace tayo. Nagkaroon pala ng isang pagkakataon na nagvideoke ang isang kapitbahay namin. Okay lang sana na ganun, pero umabot hanggang 10am ng kinabukasan ang walang kwentang kantahan ng mga hepato-sadistic homo sapiens. Buong gabi kami di makatulog, maaga pa ako nagising gawa ng walang kwentang kantahan. May mga astang “hooker” pa na mga kasama. Nasira halos ang buong araw ko. nakakatakot nga pala biruin ang mga naalimpungatan, dahil sa napansin ko sa sarili ko, ibat ibang uri ng gawain ang naisip ko para lamang masulosyunan ang problema ko sa ingay! Ü

- nakakasama namin ng mga babae ko na sina Hazel at Edna sina Carlo at Janser na medyo matured tingnan di gaya namin. Kasama sa upuan. Napilitang pakantahin si Carlo ng apat na maiingay na bakla sa bungad ng aming final coaching. Kumanta sila, nang good time. Kasi stand up commedians sila ng isang bar na inupahan ni Gapuz para mang entertain, hindi para magreview. May araw din sa manila na natraffic ako ng 3 oras sa daan. Binaha ang Manila City hall! Ü

- ang final coaching na ginawa ni Gapuz sa PICC tents ay malaking pangyayari din. Sa unang araw parang 800 plus lang kami, medyo masarap at ganado pa magreview dahil maluwag, malamig at madaming nakikita.hehe doon ginawa ang mock board exam. Habang nasa kalagitnaan ng pagsasagot sa 100 na tanong na sasagutin lamang ng isang oras, biglang LUMINDOL,!! Oo, an earthquake shook us while we are taking the exam. At first i thought i was just dizzy because of the pressured exam, but suddenly all faces reacted to anybody. Fortunately, it was a mild quake. Unfortunately it was not that strong, i could have ran to the prettiest lady at sight! Ü just kidding. The PICC personnel freed us from answering when they asked us to vacate the tents because they will be having an inspection, so my friends and I hurriedly moved out to look for the nearest food place where we could eat. Sadly, all of the students that left the tents thought the same way as we do. Counter lines for ordering in Jollibee overflowed out side the building, it was like there was a hunger strike that ended and rallyist ran to fill in the days with no food. Anne daming tao!! So we have to hire a taxi to eat on the least-nearby chain. Sa araw din na ito pinakilala nina Carlo at Janser si Abby sa akin, sa amin. Di naman nila close ang babae pero nagkataon lamang na wala siyang kasama that time, kaya sa amin napasama. At alam ko ulit na ano na naman iisipin nina bossing Edna pag nakita nila ako at alam kong papansinin agad ang ugali ni Abby at magseselos ang mga yun.haha. at the end of the exam.masaya na, kasi i shouted the answer on every number being disscussed. Masarap sumigaw lalo na kung lahat ay sumisigaw. Paguwi namin, parang galing factory dahil con todo buhos ang mga tao. Napuno ang street along PICC ng mga tao. Plus it rained that night, so Abby has a civil responsibilty to make herself share her umbrella with me. While the rest has their own. Ako lang ang walang payong sa magkakasama. It was a long night. Natraffic pa kami pauwi. Nagtaxi kami pauwi. Umuulan kasi. Im freaking tired that night but i much appreciated manong Arks viand.chicken! Andoks at tinola. Ü

- ang last day ng review, masaya. Nakita ko kasi si Dmay na matagal ko ng di nakikita. Sadyang napakadami ng tao.. 3000 daw kami o mahigit ang nandun ngayon.. buti na lamang may upuan na nakareserve sa akin sa harap banda. Kaya masaya. Bago ako umuwi, pumunta kami sa Baclaran ng asawa ng pinsan ko. Dumaan sa PRC, at umuwi na at nadatnan ang mga kasama ko sa bahay na naghihikahos sa pageehersisyo para sa tiyan. Madalas kasi nila iyon ginagawa na wala ako. Di kasi ako sumasali, dahil may sayaw sayaw yun kaya ayaw ko.. at dyahe din na nanonood lang ako. Ü

- Bago ang exam day, pinuntahan ko ang exam location ko sa Paco manila, napakalayo at di ko masyadao alam. Habang nasa daan, dumaan ako sa sto. Domingo at sa Quiapo, nagtren, at dahil binigyan ako ng instruksiyon ni miss Lucille, di ako naligaw. Nakilala ko sa daan sa paghahanap ang kapwa letter C na si ate Yeye. Ng nakita ko na ang room, dumaan kami sa church ng Paco, at umuwi na kami sa ibat ibang daanan. Pupunta ako sa sta Cruz church. Kahit gabi na ng araw na yun. Pupunta pa din ako. Naligaw ako! Sumobra. Nung nakita ko na, nagkataong may misa noon kaya nagsimba ako.. nilakad ko mula doon patungo ng Quiapo. Ang daming tao, siksikan dahil Friday pala. nakipagpatintero ako sa mga taong iba iba ang mga mukha, may kanya kanyang pupuntahan, di magkakilala pero sa iisang lugar. Nung umuwi ako, nagulat ako dahil walang tao sa bahay, wala ang mga girls wala si insan. At wala akong susi para mabuksan ang pinto. Sa loob ang susi!! Mabuti na lamang may tiyahin ako sa malapit kaya dun na lamang ako nagantay ng savior ko. Parating si tatay ko noon, susuportahan niya ako sa exam kinabukasan. Kasama ang tiyahin ko. Di ako nakapagpahinga ng maayos, pero di din ako makatulog gawa ng pressure kinabukasan. Dumating si tatay, madaming pagkain. Pag uwi, kunting ayos, umalis si insan patungong Baguio ng ala una ng umaga. Ü

- parang napaidlip lang ako nang ginising ako ng tatay para bumangon na dahil magaayos na ako para sa unang araw ng pangalawang exam(huh?). nanabik akong kainin ang inihandang almusal ni tatay ko..atay kasi iyon, paborito ko. Simula noong nasa elementarya pa ako, ang almusal ko lagi kapag araw ng exam ay atay..kahit anong luto sa atay. Paborito ko kasi iyon. Pinilit kong magmadali, subalit ang daming kulang sa araw na ito.. waaa, naiwan ko ang bag ko sa kabilang bahay kagabi. Andun ang bagong bili kong medyas, ang lapis, at ballpen at iba pa.. Naghanap ako ng extrang puting medyas ngunit walang mahanap. Kaya lumabas ako ng bahay na walang medyas..hehehe. madaming nakaputi sa mga kalsada.. sa kasamaang palad, malayo ang eskwelahan na pagsusulitan ko. Habang nasa biyahe, may nakasakay akong babae na hindi naka pangnars pero may dalang blue form. Kaya natanong ko siya kung bakit hindi siya nakaputi.. sabi niya okay naman daw ang nakaganun basta shoes at white shirt with collar okay lang. sa paguusap na yun, di ko napansin na sobra na pala ako sa kanto na aking bababaan. At 15mins na lamang ay alas siyete na, nagtaxi na lamang ako sabay daan sa isang malapit na convinient store upang makabili ng inumin, lapis, ballpen at pantasa. Pagdating ko sa school, tumakbo ako tungo sa classroom. Nadatnan ko sa classroom ang ibang mga kasama doon na nagfifill up na ng mga information. Mabuti na lamang hindi ako napagalitan. Sobrang hirap ng exam, wala namang madali.. tuwing breaks, lumalabas ako, at nakita ko si Bernadeth na classmate ko dati sa school. Kwentuhan, kamustahan at biniro ko sabay bati ang dating nakasama sa exams noong june nung nagkita ulit kami. sakit ng ulo ko sa hirap ng exams..the next day, i was literally late for the seond day of exam. I came to school with a semi skinny jeans, a white polo shirt and sneakers. On my way to the school, i noticed that i can no longer see white dressed exam takers that i have seen the other day, i became anxious because i knew i am late. When i arrived, they were already answering the questions and i think some were already in items 10-15. i greeted the proctor politely and in confidence, said my apology for being late as i am heading towards my seat. Two more exams. It was quite nice to answer than the first set. I finished earlier than the rest. It was Sunday so tatay and i went to church. This day seems to be the start of the lighter days, because i will no longer worry for the everyday reviews. Ü

- the next day is the inuman day, after more than a month’s review and everything, now, it is a temporary time to set aside everything and allow pleasures from anything. Pumunta kami sa Bulacan, sa bahay ng insan namin si Calay . Tska di pa kasi nakikita yun ni tatay ko. Pagdating doon, lunch and the inuman started at around almost five. It was not that much more of a drinking session, it was more of talks about our family and a little videoke for them but not for me. I do not really sing and i am not drank that time. It was just i am so overwhelmed of a burden that i have surpassed. My cousins and JS sang but the duration of all of them can not exceed mine. Oo na, naging kantora (mangaawit sa simbahan) ako sa mga oras na iyon, dahil ako halos ang kumakanta simula alas cinco hanggang matapos ng alas onse ng gabi. Di ko alam kung bakit, siguro dahil alam kong hindi ako bibigyan ng pangit na comment kaya ganado ako.haha. sa gabi ng araw na ito (huh?), nakilala ko si Cris, isang inagaw na chat mate sa nagbabantay ng com shop ng insan ko. Nakita ko kasi sa cam, tapos kami na dalawa ang naguusap. Ano naman, having more friends is much better (more benefits!). that time, naging friends na kami kahit sa chat lang kasi nakakausap ng matino. Ü

- Two days after the exam, after umuwi from Bulacan, nagkaroon ako ng isang rare time na makita si Merlody Mines del Rosario na “walking buddy” ko sa Dasma dati. Walking buddy kasi simula sa gate ng subdivision na tinutuluyan ko, nilalakad namin iyon paloob kahit medyo malayo dadaan sa kanila at uuwi na ako. Noong nagkaroon siya ng pagkakataon, pumayag agad ako. Nagkita kami sa trinoma. Walang nagbago sa kanya maliban sa braces na nakasanayan kong nakikita sa kanya na wala na ngayon. Puro kwentuhan, kauting kainan. Salitan ng mga bagay bagay na nais ikuwento. Binigyan niya ako ng souvenir na Aso key chain. Touch ako kasi akala ko for her neice. Ang guilt ko lang, akala ko kasi sa Paranaque pa siya uuwi, sa Dasma pa pala talaga. yun, masayang natapos ang araw na ito. Ü

- inihatid ko si tatay sa sakayan papuntang amin. Bago pumunta doon, kasama sina auntie min ko at insan shanny, dumaan kami sa lugar ng mga tanim. Sa sobrang dami ng mga nakadisplay na mga ornamental plants, di na natatablan halos ang tatay ko ng rayuma sa sobrang sabik tingnan ang mga nagagadahang pananim. Ang mamahal naman... nakikta ko na masaya ang tatay ko sa pagiikot namin. Mahilig kasi siya sa mga pananim. Ayun, pagkatapos siyang nahatid sa sakayan, dumaan kaming greenhills.. nakukwento ko kasi ang mga ito dahil first time kong puntahan at maexperience ang ganitong mga pagkakataon. Ü

- Nagjogging kami sa up diliman campus Sunken Garden. Malawak ang garden kaya ilang ikot lang kami. Kasama si Jackie na hirap sa mabigat na dala namin. Madaming pawis, bawat patak ay may katumbas na makabuluhang usapan kay Arden Rod, bawat hakbang ay iba iba ang mukhang nakikita, tinitingan at tinititigan. Noong nakaramdam ng gutom, tigil na kami, at hinanap ang pinagmamayabang ng insan ko na masarap na isaw ng baboy. Mahabang lakaran, nahanap, kumain hanggang halos walang silbi ang pag eehersisyo. Ngayong araw din na ito, nasira namin ang no pork week policy na strictly implemented sa bahay. Ayun, while waiting for a cab, a man and perhaps his wife around its 60s asked us if it is ok for us to push their volkswagen. Ayaw kasing umandar. Kaya tinulak namin iyon, sobrang bilis ngunit ayaw pa din, my humps pa. hanggang umandar nga ito at humarurot ng umalis habang iniwanan kami ng kaway ng babae bilang pasasalamat. Umuwing pagod at gutom.

- nagdaan ang mga araw na halos pareho lang. dumating na si Lucille galing ibang lugar, maninibago na naman ako, tatahimik na naman ako. Pagkaraan ulit ng ilang araw, ang linggo na nakatakdang paguwi ko ay biglang nagkaroon ng problema. Nanood kasi ako ng pelikulang Oceans 11, 12, 13. Maganda, sobrang ganda ng kuwento. Para kasi hindi makatulog sa gabi dahil sa ganda nito, uminom ako ng kape, at kinabukasan, sinumpong ako ng pinakamatinding hyper acidity na naranasan ko. Pinapawisan kasi ako sa sakit kahit nakatutok ang bentelador sa pinakamalakas nitong hangin. At nadadagdagan pa ito pagkatapos kong kumain. Dalawang araw kong tinis ang sakit, naghanap ako ng mga solusyon maliban sa gamot. Di pang matagalan ang epekto. Halos gusto ko ng magpaospital sa sobrang sakit. Mataas ang pain tolerance ko, pero ngayon parang bibigay ako. Ang masama pa, wala pa akong kasama sa bahay pag araw. Walang magaalaga. Huhu. Pero matapang ako, pinilit kong kumain, iminom ng soda, at kumain ng mas madami para malamang ulcer, hyper acidity of food poison lang ang sakit na ito. Pero parang halos magkakasama sa iisang tiyan ang hyperacidity at gastroenteritis. Uminom ako ng zantac na nagbigay ng ginhawa sa akin kinabukasan. Ü

- Divisoria. Pumunta kaming divisoria ng pinsan ko para makapamili ng mga bagay bagay na ipangregalo sa mga mahal namin sa buhay. First time ko ito sa Divisoria. Na hindi pala, kasi dito ako naligaw noong first year college. Ang maling nagawa ko, wala akong dalang cellphone. Pero naghiwalay pa rin kami ng insan ko.. pagkatapos makapamili ng napakagandang mga nabili, hinanap ko ang pinsan ko, ngunit di ko siya matagpuan. Dahil halos gabi na nung oras na iyon, inakala ko na umuwi na siya gaya ng usapan. Tsaka naalala ko na may meeting pala siya. Lumabas ako ng 168 mall, pero di ko alam kung saan na pupupunta. Kaya bumalik na lang ao sa tagpuan namin at nagkita nga kami sa wakas!! Kasi kung ako lang maliligaw ako. Ayun, nakita ko naman ang pinsan ko na may dala-dalang maraming piraso ng unan. Umuwi kami na masaya dahil, kontento kami sa mga nabili namin. Matraffic ang daan pauwi at ako ay gutom na gutom na. bumili kami ng pansit at dali-dali kong tiningnan muli ang mga nabili kong mga ewan. Maganda, praktikal, bagay. Kasi wala namang di bagay sa akin. Kasi wala akong pakialam sa magiging reaksiyon ng mga tao sa akin.

- ilang araw na lamang, uuwi na ako sa amin, ngunit hindi ko pa nakikita si bianca. Sabik na akong makita siyia at ipagmalaki na natupad ko lahat ng pinangako ko sa kanya na alam kong para din sa akin. Kumain ako ng madami para tumaba, nagkalaman, ngunit nagkatiyan. Pero hindi ko pa siya nakokontact. Naiinis ako dahil hindi napupunan ang pagkamiss. Madaming tao pa ang nais kong makita pero hindi ko nabigyan ng pagkakataong makita habang nandoon pa ako.

- Araw ng paguwi sa probinsya. Kasama si Jackie, galing Quezon City pumunta pa kami sa Alabang dahil doon lamang daw ang may available tickets kasi peak season ang December sa mga bumibiyahe. Pagdating sa Alabang mahaba ang aming nilakad kasi napagpasyahan ko na bumaba na agad kahit malayo pa sa terminal ng bus. Nahiya ako kay Jackie kasi napahaba ang aming nilakad. Dala-dala ang mga bag namin at niya, nakabili kami sa wakas ng ticket. Maswerte kami dahil halos iyon na lang ang huling dalawang ticket na available sa bus na iyon. Matagal pa ang pag alis ng bus kaya umikot muna kami ni Jackie sa Alabang Metropolis Mall. Bumili ako ng ilang pasalubong at kumain para hindi gugutumin sa biyahe. Di ko alam na hindi pala kumakain si Jackie kapag bumibyahe kasi ayaw sumuka.hehehe. sanay na sanay na ako sa biyaheng ganito, estranded, delay, siksikan, gulangan, kindatan, hanapan, at tinginan. May nakilala akong isang romantikong lalaki na may pasan na isang sako ang laki na may lamang stuffed toy ng Bear Cuddler nakausap ko siya at iyon lang naman. Nauna kami sa unang barko kaya nahilo ang ulo ko kung saan uupo. Sapagkat napakarami ng bakanteng upuan. Maalon ang biyahe, maganda naman sa kabuuan ang biyahe. Kumain na lamang kami sa pier ng Roxas ng noodles bago nakasakay sa barko. Napakahaba ang biyahe sa huling barko. Malalim ang aking pagtulog at nanabik dahil makikita ko rin sa wakas ang pamilya ko. Maaga akong nakarating sa amin at sa araw din na iyon, dahil madaming gingawa ang lahat, ako ang aattend sa Christmas party ng bunso namin.